ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪ

ಅದು ಸರಿಸುಮಾರು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಎರಡರ ಸಮಯ. ಕೊತಕೊತನೇ ಕುದಿಯುತಿಹ ಸುಡು ಬಿಸಿಲು. ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಉಂಡು ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಸುಯ್ಯನೆ ಬೀಸುತಿಹ ಪ್ಯಾನ್ ಗಾಳಿ, ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿ, ಏನನ್ನೋ ಬಯಸಿ ಚಿಂತಿಸುತಿರುವ ಮನ. ಮನದಲ್ಲೇನೋ ತಳಮಳ, ಕಳವಳ. ಬಾರದ ನಿದ್ರೆಗೆ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆವ ಬಳಲಿದ ದೇಹ. ಹೀಗೇ ಸಾಗುತ್ತಲಿತ್ತು ಆ ಸಮಯ.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಯಾರೋ ಕಿಟಕಿಯ ಹಾದು ಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಯಾರೂ ... ಅಂದೆ. ನಿಶ್ಶಬ್ಧ. ಭ್ರಮೆಯೆನಿಸಿ ಮಗ್ಗಲು ತಿರುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿದೆ. ಕ್ಷಣ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ನಿದ್ರಾದೇವತೆ ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸುವಳು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಭಾವನೆ. ಯಾರೋ ಮನದ ಬಾಗಿಲ ತಟ್ಟಿದಂತಿತ್ತು. ಕನಸೋ ಎಂಬ ಭ್ರಾಂತಿ ಮೂಡಿತ್ತು. ಇಲ್ಲ ಏನೋ ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡಂತಿದೆ. ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಜಾರಿದಾಗ ಅರಿವಾಯಿತು, ತಟ್ಟಿದ್ದು ಮನದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲೂ ಎಂದು. ಅದೇ ಮಬ್ಬುಗಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ  ಎದ್ದು ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲತ್ತ ನಡೆದೆ.

ಅಂದು ನಮ್ಮ ಬಂಧು ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶುಭ ಕಾರ್ಯ ಇರುವ ಕಾರಣ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯದ ನಿಮಿತ್ತ, ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹೇಗೋ ಬಂದ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಉದರ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೂ ಈ ಹಾಳಾದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ಅವಳನ್ನು ತಡೆದಿತ್ತು. ನಾವೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಉಂಬ ಕಷ್ಟ ಉದರ ಪೂಜೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಚಂದದ ಸೊಸೆಯಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ  ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು.

ಓಲಾಡುತ್ತಾ ನಡೆದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆ. ಕ್ಷಣ ಹೊತ್ತು ಎನೂ ಅರಿಯದವನಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಸೌಂದರ್ಯ ರಾಶಿ ಹೊತ್ತ ಅಪ್ಸರೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಂತಿತ್ತು, ನನ್ನ ಮನದ ಬಾಗಿಲ ತಟ್ಟಿದಂತಿತ್ತು. ನಿಂತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೆ ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಯಾರೂ ಎಂದು. ಅವಳು ಮಾರುದ್ದ ಸಂಬಂಧದ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಅರಿಯದವನಾಗಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಬರುವಿಕೆ ಮೊದಲೇ ನಿಗಧಿಯಾಗಿದ್ದು ನನಗೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಹೇಳಲು ಮರೆತಿದ್ದಳು ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಇರಲಿ.

ಅವಳ ಹೆಸರು ಭವ್ಯ. ಚಂದಿರಗೆ ಹೋಲುವ ಮುಖ, ಸೂರ್ಯನ ಕಾಂತಿ, ಅರಳಿದ ಕಣ್ಗಮಲಗಳು, ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ತವಕಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೆಂದುಟಿ, ಶಂಖದಾಕೃತಿಯ ಕಿವಿ, ಆಲದೆಲೆಗೆ ಹೋಲುವ ಕೆನ್ನೆ, ಆಡುವ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಮಾಧುರ್ಯ, ಹಸಿರುಸಿರು ತುಂಬಿದ ಹಾವ, ಭಾವ..... .........ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಸೌಂದರ್ಯ.  ಗುಣದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಒಂದು ಕೈ ಮೇಲೆಂದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೆ. ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಮನೆತನದವಳು. ನನಗೆಂದೇ ಹುಟ್ಟಿದವಳೋ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು. ನಾನು ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೆ. ಸ್ತಬ್ಧ ಚಿತ್ರದಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ.

ಇದೆಲ್ಲ ನಡೆದದ್ದು ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ. ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ, ಕೂತುಕೊಳ್ಳಿ, ಬಾಯಾರಿಕೆಗೆ ಏನು ಕೊಡಲಿ ಎಂದು ಕೇಳುವ ಸೌಜನ್ಯವನ್ನೂ ಮರೆತು ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಒಳಗೆ ಬರಬಹುದೇ ಎಂದು ಕೇಳಿ ಅವಳೇ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪೂರ್ಣಬಿಂಧುವನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದಳು.

ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ ನಾನು ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಹೀಗೇ ಕುಷಲೋಪರಿ ಮಾತನಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಶುಭಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ಬಂದೊಡನೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಇವಳ ಪೂರ್ತಿ ಬಯೋ-ಡೆಟಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅವಳಲ್ಲಿ ಮನಸೋತ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ಅರುಹಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದವರನ್ನು ಆ ದೃಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಕೂಡದು ಎಂಬ ಅಮ್ಮನ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸು. ನನ್ನ ಮಾತೇ ಕೇಳಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಕು ಅಂದರೆ....????

 ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮಾವನವರ ಹೆಂಡತಿಯ ತಂಗಿಯಂತೆ. ಊರು, ದೂರದ ಯಲ್ಲಾಪುರವಂತೆ. ಮದ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬವಂತೆ. ನಮಗೆ ತಕ್ಕ ನೆಂಟಸ್ತರೇ. ಕೇಳಿದರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದಾರು ಎಂಬ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಳಲು ಕಳವಳವಿದೆಯಷ್ಟೇ. ಅವಳು ಇದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಮ್.ಬಿ.ಎ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದಳು. ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಹಿರಿಯರ ಮಾತಾಗಿತ್ತು.

ನನಗೇನೋ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತಸ. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇನೋ ಆಯಿತು. ಈಗ ಅವಳು ಎನ್ನ ಮೆಚ್ಚಬೇಕು. ಅಂಥದ್ದೇನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. ದಿನವೂ ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಗೆ ಬರಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಹರಿವುದರೊಳಗೇ ಎದ್ದು ನನ್ನ ದೈನಂದಿನ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮುಗಿಸಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪನ ಮುಂದೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತವನಂತೆ ಎದೆಯೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವುದೇ ತಡ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರ್. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಬಂದಾಗಿತ್ತು. ಮುಖದಲ್ಲೇನೋ ಹೊಸ ಕಳೆ ತುಂಬಿತ್ತು. ನವ ಚೈತನ್ಯ ಉಸಿರು ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ನಾಟಿದಂತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯನಾಗಿದ್ದೆ. ಸಮಯ ನೋಡಿ ಅವಳನ್ನೇ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳುವ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ.

ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಆ ಸಮಯ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಮತ್ತದೇ ಶುಭಕಾರ್ಯ. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದ್ದರು. ನನ್ನನ್ನೂ ಬಾ ಎಂದಿದ್ದರು. ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಕುಂಟು ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವಳು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದ ಮೊದಲೇ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡವನಾಗಿದ್ದೆ. ಈ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೋರಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಎರಡು ಪ್ರಮೋಶನ್ ಬಂದಿರೋದು. ಹ್ಹುಂ..! ಆ ವಿಷಯ ಬಿಡಿ. ಮುಂದೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ.

ನನ್ನ ಮನಸನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಭವ್ಯ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದ್ದೆ. ಅವಳೂ ರೂಮಿನಿಂದಲೇ ಓ ಎಂದಿದ್ದಳು. ತುಂಬಾ ಬೋರ್ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೊರಗಡೆ ಸುತ್ತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರೋಣವೇ ಎಂದೆ. ಆಕೆ ಕಾಶ್ಯುವಲ್ ಆಗಿ. ಹ್ಹಂ. ಓಕೆ ಎಂದಿದ್ದಳು. ಮನೆಯ ಸನಿಹವಿರುವ ಪಾರ್ಕ್ ನತ್ತ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ನಡೆದಿದ್ದೆವು. ಹೇಗೆ ಕೇಳುವುದು ಎಂದು ಮನದೊಳಗೇ ತವಕ. ಅವಳಿಗಾದರೋ ಇದಾವುದರ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಿತ್ರನಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೂ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನಗೆ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ,“ನ್ನನ್ನ ಮನದ ದೀಪಕೆ ಬತ್ತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಾಣುವ ಆಸೆ, ನಿನ್ನ ಕೂಸನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆಸೆ, ನನ್ನಮ್ಮಗೆ ಸೊಸೆಯಾಗಿ, ತಮ್ಮನಿಗೆ ಅತ್ತಿಗೆಯಾಗಿ, ನನ್ನಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡದಿಯಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬೆಳಕಾಗಿ ಬರುವೆಯಾ ಎಂದು”.

 ಆಹಾ..! ಎಂತಹ ಪ್ರೋಪೋಸಲ್... ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನನಗೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸಿತ್ತು. ಗರ್ವ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಮರು ಕ್ಷಣದ ಅವರಳ ತೀರ್ಪು ಬರುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಭಯದಿ ಬೆಂಡಾಗಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆಂದು ನಾನೇನು ಮಹಾಪರಾಧ ಎಸಗಿದ್ದೆನೇ? ಇಲ್ಲ. ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಮನಸಿಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೋಂಡವನಾಗಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೂ ಕಳವಳ. ಎಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಳೋ, ನಾನವಳಿಗೆ ತಕ್ಕವನಲ್ಲವೆಂಬಳೋ ಎಂದು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಯಾರೋ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಮೈ ತಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು. ಎನೂ ಎತ್ತ ಎಂದು ತಿಳಿಯದವನಾಗಿದ್ದೆ. ಬೆವರು ಇಳಿದಿತ್ತು. ಬೆಳಕು ಹರಿದಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವ ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಾನಾಗಲೇ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ಎಳಪ್ಪ ಬೆಳಗಾಯಿತು ಎಂದು ಮುಸುಕು ಎಳೆದಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲದರ ಅರಿವಾಯಿತು. ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಕಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ಕನಸು ಎಂದು ಅರಿತಾಗ, ಇದು ನನಸಾದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತೋ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ಕನಸು ನಾಳೆಯ ದಿನ ಬೀಳಲಿ ಎಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಕೂತಿದ್ದೆ.

ನನ್ನ ಜೀವನದ ಸುತ್ತ.

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಸರಿಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡರ ಸಮಯ. ಮನೆ ತುಂಬಿದ ಅಮ್ಮನ ಆಕ್ರಂದನ. ಅವಳು ಅದೇಷ್ಟು ವೇದನೆ ಅನುಭವಿಸಿದಳೋ.... ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ನರಳಾಟ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕೋಡಿಯೇ ಹರಿದಿರಬೇಕು. ಆದರೂ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಂತಸ. ಅವಳ ಕನಸಿನ ಕೂಸಾಗಿ ನಾನು ಧರೆಗಿಳಿದಿದ್ದೆ. ಆ ಮನೆಗೆ ಎರಡನೇಯ ಕಂದಮ್ಮನಾಗಿ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳು ಅವಳ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದೆ. ಅವಳು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಪಾಲುದಾರನಾದೆ. ಉರುಳಿದೆ. ಹೊರಳಾಡಿದೆ. ಅವಳ ನಿದಿರೆಗೆ ಭಂಗವಾದೆ. ಅವಳ ಕನಸಿನ ಗೋಪುರಕೆ ಹೊಳೆವ ಕಳಶವಾದೆ. ಅಂದು ನಾನು ಅದೇಗೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೆನೋ.. ಹೆತ್ತ ಅಮ್ಮನಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕೋಡಿಗೆ ನಾನೇ ಒಡಲಾಗಿದ್ದೆನೇನೋ ಎಂಬ ಭಾವ ಇಂದು ನನಗಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಆದರ್ಶ. ಅವಳು ಈ ಹೊಸ ಆಡಂಬರದ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡವಳಲ್ಲ. ಇಂದಿಗೂ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ತೋರುವ ಹಣೆ ಬೊಟ್ಟು, ಹೇಳದ ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರು, ದೇವ ಸನ್ನಿಧಿ ಕಂಡೊಡನೆ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಲ್ಲುವ ನನ್ನಮ್ಮ, ಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ಹಾದಿ ಎಂದೂ ಬಿಟ್ಟವಳಲ್ಲ.  ಅವಳು ತೋರುವ ಪ್ರೀತಿ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಾಣ ಸಿಗಲ್ಲ. ಅಂದು ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಸುಳ್ಳಿನ ಅರಿವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ “ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಎಂಟು ಸುಳ್ಳುಗಳು”, ಎಂಬ ಹೊತ್ತಗೆಯೇ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. (ಆ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಅಂತರಾರ್ಥ ಬಯಸಿದವರು ದಯವಿಟ್ಟು ಆ ಹೊತ್ತಗೆಯತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ.) ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಹರಿಸಿದಿ ಬೆವರಿನ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಯದವನಾಗಿದ್ದೆ.

 ಅದು ಕೃಷಿ ಕುಟುಂಬ. ಹರಕಲು ಬಟ್ಟೆಯೇ  ಅಂಗಕ್ಕೆ ಶೃಂಗಾರ. ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಜಮೀಂದಾರ. ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಬೇತಾಳದಂತಹ ಬಡತನ. ಕಿರಿಕಿರಿಯೆನಿಸಿದ ನೆರೆಹೊರೆಯ ಬಂಧುವರ್ಗ. ಅಪ್ಪ ಹೊಸ ಅಂಗಿ ಹಾಕಿದರೆ ನಾನೂ ಹಾದಿ ಹಿಡಿವ ಆ ಸುಸಂದರ್ಭ. ಕೀಟಲೆಯ ಅಲೆಗೆ ಹೆದರಿ ಕಡಗೋಲು ಕಂಬಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ ಆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಾಲು. ಬಿಟ್ಟರೆ ಓಡು ಹೋಗುವೆನೇನೋ ಎಂಬ ಭಯದಿ ಹಾಕಿದ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಡ್ಡ ಹಲಗೆ. ಅದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ದಾಟಿ ತೋಡಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹಣೆಗಂಟಿದ ಗಾಯದ ಅಚ್ಚು. ಅಮ್ಮ ಮಾಡುವುದ ಕಂಡು, ನಾನು ಮಾಡುವ ಭರದಲಿ ಕತ್ತಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಕೆತ್ತಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ನೋವಿನ ಕ್ಷಣ. ಬರುವ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರು ತರುವ ಪೇಪರ್’ಮೆಂಟ್ಸ್. ಆಸೆಯಿಂದ ಕಾದು ಕುಳಿತು, ಕೊಟ್ಟಾಗ ತನಗರ್ಧ ನಿನಗರ್ಧ ಎಂದು ಹಂಚಿಕೊಂಬ ಅಣ್ಣ. ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅನಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಮಾಡಿದ ರಂಪಾಟ. ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಆಡಿದ ಕುಸ್ತಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪನ ಮಾತಿಗೆ ತಿರುಗಾಡಿ ತಿಂದ ಎರಡೇಟು. ತಿಂದ ಏಟಿನ ಉರಿತಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ ಕೂತ ಆ ಆಲದ ಮರ. ಅಪ್ಪನ ಕೋಪ ಇಳಿದು ತಿಂದ ಏಟಿನ ಬಾಸುಂಡೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿದ ಆ ಸಂದರ್ಭ. ಕುತೂಹಲದಿ ಕಳಚಿದ ರೇಡಿಯೋ, ಹಾಳಾಗಿ ನಿಂತಾಗ ಅಪ್ಪನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಅಪ್ಪಿದ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲು. ಬೇಡವೆಂದರೂ ಅಮ್ಮ ಹಾಕಿದ ತೆಂಗಿನ ಎಣ್ಣೆ. ಅದು ಹಣೆಗಿಳಿದು ನವೆಯಾಗಿ ಹೆಸಿಗೆಯೆನಿಸಿದ ಕ್ಷಣ. ಅಪ್ಪನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆನ ದೂರು. ಸವಾಲೊಡ್ಡಿ ನೆರಮನೆಯ ಅಣ್ಣನಿಂದ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡು ಸೋಲುಂಡ ಮುಖ. ಕದ್ದು ತಿಂದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಪೇರಲೆ ಹಣ್ಣು, ಬಿದ್ದ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಪಡೆವಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ರನ್ನಿಂಗ್ ರೇಸ್, ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯ ಮೊದಲ ದಿನ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗನಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಊಇರಿಗೇ ಹಂಚಿದ ಚಾಕಲೇಟ್ಸ್, ಆವರಣಕೆ ಸಾರಿಸಿದ ಸಗಣಿ, ಕೊಯ್ದು ತಿಂದ ಅರೆ ಹಣ್ಣಾದ ಚಿಕ್ಕು, ಅರಿಯದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಆಕೆ ಹಚ್ಚಿದ ದೀಪ, ನೆನೆಸಿ ಕೂತ ಹುಣಸೇ ಮರ...........ಆಹಾ................ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳು. ನೆನೆಸಿದಷ್ಟೂ ಕಡಿಮೆ. ಅದರ ಆಸ್ವಾದ ಅನುಭವಿಸಿದವಗೇ ಗೊತ್ತು.

ಅಂದು ಅದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚವಾಗಿತ್ತು. ನಾ ಕಂಡ ಮಂಚಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಕಾಲು ಎಂಬ ಭಂಡ ವಾಗ್ವಾದ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನ ಮಾತಿಗೆ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವ ತಾಳ್ಮೆ ನನ್ನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿ ಅರಿವಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪ ಮುಂಗೋಪಿ, ಬಯ್ಯುವುದು ಬಿಟ್ಟಿ ಬೇರೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ನಾನು ಇಳಿದಿದ್ದೆ. ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯ ಅರಿವು ನನ್ನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಠಕ್ಕೆ ಮಣಿಯದೇ ಕೊಡಿಸದಿಹ ಹೊಸ ಅಂಗಿಯ ಹಿಂದಿರುವ ಬಡತನದ  ಕಹಿ ಸತ್ಯ ಅರಿವಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ಇಂದು ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹೊಸ ಜನಜೀವನ. ಹೊಸ ತರದ ಬದುಕು. ಇಂದು ಈ ಜಗದ ಪರಿವರ್ತನೆ ಅರಿವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಕಂಡು ಹೆಮ್ಮೆಯೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟರು ಅವರು. ಅಪ್ಪ ನನಗಾಗಿ ಎಂದೂ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅರಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನೇ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟ. ಕಷ್ಟದ ಹಾದಿ ತುಳಿದ. ಅಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆದು ನಿಂತ. ಕೆಲವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಿಷ್ಠೂರವಾದಿ ಎನಿಸಿದ. ತಪ್ಪು ಕಂಡಲ್ಲಿ ಖಂಡಿಸಿದ. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ತಲೆ ಬಾಗಿದ. ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳು ದುಡಿದ. ನೊಂದವರಿಗೆ ನೆರವಾದ.

ಇಂದು  ಸಿರಿವಂತರಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆಡಂಬರದ ಜೀವನ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿಟ್ಟು, ಮಾನ ಮುಚ್ಚಲು ಬಟ್ಟೆ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಸಿರಿತನರ ಬಾಳು ನಮ್ಮದು. ಅಂದು ಅಪ್ಪ ಎನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಧಿಸಿದ ಹತೋಟಿ ಇಂದು ನಾನು ನಾನಾಗಿ ಬಾಳಲು ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಇಂದು ನನ್ನಿಷ್ಟದಂತೆ ಬಾಳಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ಇತ್ತ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಬದುಕಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಧೈರ್ಯ ನನ್ನದಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದಾತ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ.

ಅಪ್ಪ/ಅಮ್ಮ..........

ನಾನಿಷ್ಟನ್ನೇ ಹೇಳ ಬಲ್ಲೆ. ಹೆಮ್ಮೆಯ ಜೀವನ ಕಾಣಲು ಸಹಕರಿಸಿದ ನಿಮಗೆಂದೂ ನಾನು ಚಿರಋಣಿ. ನಿಮಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯ ತುಂಬಿದ ಜೀವನ ಕೊಡ್ತೀನೋ ಇಲ್ವೋ... ನೆಮ್ಮದಿಯ ದಿನಗಳನ್ನಂತೂ ಖಂಡಿತಾ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಕೀರುತಿ ತರ್ತೀನೋ ಇಲ್ವೋ... ಇರೋ ಮರ್ಯಾದಿ ಹರಾಜು ಹಾಕಲ್ಲ. ಸಾಧನೆ ಮಾಡ್ತೀನೋ ಇಲ್ವೋ... ಛೀ ಥೂ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಬ ಬಾಳು ಬಾಳಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಳ್ಳೇದು ಮಾಡ್ತೀನೋ ಇಲ್ವೋ... ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಖಂಡಿತಾ ಮಾಡಲ್ಲ. ನನ್ನೀ ಅರಿವಿನ ಬೇರಾದ ನಿಮಗೆ ನಾ ಚಿರಋಣಿ.

ಅಂತೆಯೇ ನಾನು ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬರಲು ಸಹಕರಿಸಿದ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅರ್ಥ ಕೊಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ಸಹೃದಯ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ, ನ್ನನ್ನನ್ನು ಸಹಿಸಿದ ನೆರೆಹೊರೆಯ ಮಹನೀಯರಿಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ, ಜ್ಞಾನವಿತ್ತ ಗುರು ವೃಂದಕ್ಕೆ, ಅನ್ನವಿತ್ತ ದಾತರಿಗೆ, ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿ ನಿಂತ ಸಹೋದರನಿಗೆ, ಅನಂತಾನಂತ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

!!ಹರಿಃ ಓಂ!!

ಮೋದಿಗೊಂದು ಪತ್ರ.:

ಭವ್ಯ ಭಾರತದ ಕನಸುಗಾರ

17-ಮೇ-2014

ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ

ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ

ಭಾರತ

ವಿಷಯ: ನಿನ್ನ ಕೈನಲ್ಲಿತ್ತ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಭಾರತ.

ಡಿಯರ್ ಮೋದಿ ಜಿ,

                            ನಾನು ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಜೆ. ಈ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸಂಚಲನ ಮೂಡಿಸಿದ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮನದಾಳದ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ನನ್ನ ದೇಶವನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.  ಈ ಹಿಂದೆ ಕಂಡ ಸರ್ಕಾರ ನನಗೆ ಬೇಡ. ಜನರ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಕಂಡ ದಿನವೇ ಅದು ನನಸಾಗುವ ಹಂಬಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಿತು. ನಾನೆಂದೂ ನಿನಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿಲ್ಲ. ಅಭಿಮಾನವೊಂದೇ ನಾ ನಿನಗಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ಕಾಣಿಕೆ. ನಿನ್ನ ಬೆಂಬಲಿಗರಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇಂಬಲಿಸಲು ಯಾವುದೇ  ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ನಿನಗೇ ಓಟು ನೀಡಿ ಎಂದು ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಾಯಕ ನಿನಗಾಗಿ ನನ್ನದೊಂದು ಓಟು ನೀಡಿ, ನಿನ್ನ ಗೆಲ್ಲಿಸಲು ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ನನ್ನ ಈ ವರ್ತನೆಗೆ ಕಾರಣ. ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಭಾರತ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ನಿನ್ನಂಥಹ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಭಾವೀ ನಾಯಕನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿತ್ತು. ಅವಶ್ಯಕತೆ ಪೂರೈಸಲು ನನಗೊಂದು ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡವನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನಿನ್ನಗೆ ಈ ದೇಶದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗೆಂದು, ನಾನು ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕೂರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಭಾರತವನ್ನು ರೂಪುಗೊಳಿಸಲು ನಿನ್ನೊಬ್ಬನಿಂದ ಕಂಡಿತಾ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಷ್ಟಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಕರ್ಥವ್ಯ ಕೂಡ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಅರಿತವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

      ದೇಶಕ್ಕೆ ಮೋದಿ ಬೇಕು, ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ ಈ ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳು ಮರುಕಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನರಿತ ನಾನು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅಂದರೆ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಮೋದಿಯಾಗ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಉಳಿದವರು ಹೇಗೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ದೇಶ ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಪರಿಶ್ರಮ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ. ಉಳಿದವರಿಗಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಕೇಡು ಬಯಸಲ್ಲ. ಈ ಯೋಚನೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನಲ್ಲೂ ಬಂತೂ ಎಂದರೆ,  ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಭಾರತವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಷ್ಟ ಬಾರದು.

ಹಾಗೆಯೇ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೈಗೂಡಿಸಿರುವ ಹಲವು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಗೆದ್ದು ಬಂದಿರುವರು ಎಂದು ಹೇಳಲು ನಾನು ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜ ಹೇಳ ಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ನೀನು ಬಿಜೆಪಿಯ ಮುಂದಾಳತ್ವ ವಹಿಸದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಈಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸ್ ಗೆ ಬಂದಂತಹ ದುಃಸ್ಥಿತಿ ಬಿಜೆಪಿಯ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವದ ಅಲೆಯೇ ಕೆಲವರು ಗದ್ದುಗೆಗೇರಲು ಕಾರಣ. ಅವರೆಲ್ಲರುಗಳು ಈ ಹಿಂದಿನ ತಪ್ಪು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ  ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜನರನ್ನು / ಜನರ ಮನವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವಂತಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ನೀನು ಈ ಹಿಂದೆ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುವ ಸಮಯ ಒದಗಿ ಬಂದಿದೆ. ಭ್ರಷ್ಟಮುಕ್ತ ಸರಕಾರ, ದೇಶದ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಕಪ್ಪು ಹಣ ದೇಶಕ್ಕೆ ತರುವುದು, ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಠಿ ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಯೋಜನೆಗಳು ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡ ಕೆಲಸಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು  ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ನೀನು ಈ ದೇಶ ಕಂಡ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಹೊಣೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿದೆ. ನೀನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆಶಾ ಕಿರಣ. ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಸಿಗೊಳಿಸದಿರು. ಒದಗಿಸುವ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಇಂದು ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನು ಆಲಸಿಗಳ್ಳನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಕಟು ಸತ್ಯ. ನೀನು ತರುವಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಜಾತಿಗಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗದಿರಲಿ. ಅವರವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಜನರು ಮೇಲೇಳುವಂತಾಗಲಿ. ಕೊಡುವ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಜನರ ಅಭಿಮಾನ ಗಳಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಅಯೋಗ್ಯರನ್ನಾಗಿಸುದು ಬೇಡ. ಜನರು ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳಾಗಿ ಬದುಕುವಂತಾಗಲಿ. ಮೀಸಲಾತಿ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ. ಪಡಿತರ ಚೀಟಿ ರದ್ದಾಗಲಿ. ಮುಕ್ತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಸಿಗುವಂತಾಗಲಿ. ಜನರೆಲ್ಲ ದುಡಿದು ತಿನ್ನುವಂತಾಗಲಿ.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು, ನಿನ್ನ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ನಿಂತ ಎಲ್ಲ ಸಹೃದಯಿಗಳನ್ನು ಸದಾ ನೆನೆಸುತ್ತಲೇ ಇರು. ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಗೌರವವಿರಲಿ. ಗೌರವ ಎಂದರೆ ಆಡುವ ಮಾತಲ್ಲಲ್ಲ. ಮಾಡುವ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿರಲಿ. ನಿನಗನಿಸಿರಬಹುದು... ಈತ ತನ್ನನ್ನು 'ನೀನು' ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿ ಇತರರಲ್ಲಿ ಗೌರವ ತೋರು ಅಂತಿರುವನಲ್ಲ ಎಂದು. ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮೋದಿಯನ್ನು ಕಾಣ ಬಯಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಂದರೆ ನನಗೆ ನಾನೇ ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೆಲ್ಲಿದೆ..... ಅಲ್ಲವೇ...?

ಕಾರಣ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಕೊಂಬುದಿಷ್ಟೆ..... ನೀ ನಂಬಿದ ಜನ ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ.  ಈಗ ನಿನ್ನ ಸರದಿ. ನಿನ್ನ ನಂಬಿದ ಜನರ ಕೈ ನೀ ಬಿಡದಿರು.

ಜೈ ಮೆರಾ ಭಾರತ್

ನನ್ನ ಕನಸಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ....

(ದೇಶದ ಪ್ರಜೆ).

ಹೆಣ್ಣು

"ಯತ್ರ ನಾರ್ಯಸ್ತು ಪೂಜ್ಯಂತೆ ರಮಂತೇ ತತ್ರ ದೇವತಾ", ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ ಎಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತಾಳೋ (ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೋ) ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಹಿಂದಿನವರ ನಂಬಿಕೆ. ಈ ಮಾತು ಇಂದು ಯಾರು ನಂಬುವರೋ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಹೆಣ್ಣು ಅಂದರೆ ಆಕೆ ತಾಳ್ಮೆಯ ಪ್ರತೀಕ. ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದಿಂದ ತನ್ನ ಕೊನೆಯುಸಿರಿನವರೆಗೂ ಜೀವನದ ನಾನಾ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ನಾನಾ ವಿಧಗಳಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿ, ಅನುಸರಿಸಿ ನಡೆವಳು. ಹೆಣ್ಣು ಸೃಷ್ಠಿಯ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ (ಗಂಡು) ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರ.

ಸರ್ವಜ್ಞನ ನುಡಿ:

''ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದಲೆ ಇಹವು,

ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದಲೆ ಪರವು,

ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದಲೆ ಸರ್ವ ಸಂಪದವು,

ಹೆಣ್ಣನೊಲ್ಲದಣ್ಣಗಳು ಯಾರು ಸರ್ವಜ್ಞ''.

ಇದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ, ನಾವು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಬದಲಾದಂತೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ತಂದೆತಾಯಿಗೆ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳಾಗಿ, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಅಕ್ಕರೆಯ ಅಕ್ಕ / ತಂಗಿಯಾಗಿ, ಗಂಡನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡದಿಯಾಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ನೆಚ್ಚಿನ ನಂಟಾಗಿ, ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಭಾಯಿಸುವಳು. ಇಂತಹ ಪೋಜಿತಳಾದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಈಗಿನ ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಭೋಗದ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿರುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೆ ನಾಚಿಗೆ ಪಡುವಂತಹ ವಿಷಯ. ಅವಳು ಕೇವಲ ಮುಸುರೆ ತಿಕ್ಕುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಿದಂತಹ ಆಳಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೂ ಅವಳದೇ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿದೆ. ಅವಳದೇ ಆದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿದೆ. ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅವಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊಂಕು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮಣ್ಣೆರೆಚುವ ದುಷ್ಕಾರ್ಯ ನಮ್ಮಿಂದಾಗದಂತೆ ಇನ್ನಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆದು ನಮ್ಮನ್ನೂ ಬೆಳೆಸಿದಂತಹ ಈ ಹೆಣ್ಣು ನಮಗಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರುತ್ತಾಳೆ. ಮಾಡಿರುವಂತಹ ಕಾರ್ಯಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಾನು ಈ ಮೂಲಕ ಮಾಡ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಹೆಣ್ಣು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವಂತಹ ನಾಲ್ಕು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ತಾಯಿ: ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲೊಂದು ಮಾತಿದೆ. “ಕುಪುತ್ರೋ ಜಾಯೇತ ಕ್ವಚಿದಪಿ ಕುಮಾತಾ ನಭವತಿ”, ಎಂಬುದಾಗಿ. ಅಂದರೆ, ಕೆಟ್ಟ ಮಗನಾದರು ಇರ(ಹುಟ್ಟ)ಬಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕೆಟ್ಟ ತಾಯಿ ಇರಲಾರಳು. ‘ಹೆತ್ತ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಣವಾದರೂ ಮುದ್ದೇ....’ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ತಾ  ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳು ಮಗನಾಗಿರಲಿ/ ಮಗಳಾಗಿರಲಿ, ಕುಂಟನಾಗಿರಲಿ, ಕುರುಡನಾಗಿರಲಿ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣದಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸುವಳು ಅವಳು.

                       ದಿನದ ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ರಾತ್ರಿ ಎಣ್ಣೆ ಎಳಗಿ(ಹಚ್ಚಿ) ಮಲಗಿಸುವವರೆಗೂ ತನ್ನ ಆಯಾಸ ಎಂಬ ಶತ್ರುವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ ದಿನದ ಎಲ್ಲ ಸಮಯವನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೀಸಲಿಡುವಳು. ಉಣ ಬಡಿಸುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತನಗಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ, ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಬಡಿಸುವಳು. ಕೊನೆಗೆ ತನಗೆ ಹಸಿವೇ ಇಲ್ಲ, ಖರ್ಚಾದ ಪದಾರ್ಥ ತನಗೆ ಹಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತೊಟ್ಟು ನೀರು ಕೊಟ್ಟು ಮಲಗುವಳು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಆ ಸುಳ್ಳಿನಲ್ಲಿ ನಮಗಾಗಿ ಅದೆಂತಹ ತ್ಯಾಗದ ಚಿಲುಮೆ ಅಡಗಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ...? ಮಕ್ಕಳು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮನ ಮಡೀಲೇ ಆಸರೆ. ಅದೇಷ್ಟೋ ಆಯಾಸ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಾಡೀಸುವ ಶಕ್ತಿ ಆ ಮಡಿಲೆಂಬ ಸೂರಿಗಿದೆ.  ಇದೆಲ್ಲದರ ಅರಿವು ನಮಗೆ ಇಲ್ಲದೇ ತಾಯಿ ಎಂಬುವವಳು ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಇರುವ ಕೆಲಸದಾಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ದಿನದಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದಲ್ಲದೇ, ಪ್ರೀತಿಯ ನಾಲ್ಕು ನುಡಿ ನುಡಿದರೆ ಸಾಕವಳಿಗೆ. ಸಂತೋಷದ ಸಾಗರ ಅವಳ ಮಡಿಲು ಸೇರುವುದು.

ಮಡದಿ: ಮಡದಿಯ ಪಾತ್ರವೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಕೆಲಸ ಪ್ರತಿಯೋರ್ವ ಗಂಡನದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬೆವೆತು ಬೆಂಡಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮುತ್ತಿನಂತಹ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಆಯಾಸವನ್ನು ಓಡಿಸುವ ವಿದ್ಯೆ ಅವಳಿಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಕೇವಲ ಮನೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಳಲ್ಲ. ಗಂಡನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಆಕೆ ತನ್ನದೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಗೂ ಅವಳದೇ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿದೆ, ಭಾವನೆಗಳಿದೆ, ಆಸೆಗಳಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಂಡನಾದವನು ಅರಿತರೆ ಅವರ ಬಾಳು ಹಸನಾಗುವುದು ಖಚಿತ. ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಾಳ ಹಾಕಬೇಕು ಎಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವಳ ಅಹವಾಲನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವಾಗಲೂ ಅವಳ ಮನಕ್ಕೆ ನೋವಾಗದ ರೀತಿಯಲಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಗಂಡನ ಕರ್ಥವ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಅವಳು ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲ  ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಲೇ ಬೇಕು ಎಂದೇನಿಲ್ಲ, ಆದರೆ, ಭಾಗಿ ಆಗುವ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅವಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೂ ಸಾಕು, ಆಕೆಗೆ ಅದೇ ಖುಷಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ಮಹಾತ್ಮರು ಹೇಳಿದ್ದು, “ಹೆಂಡತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದರೆ ನನಗದು ಕೋಟಿ ರುಪಾಯಿ, ಹೆಂಡತಿಯೊಬ್ಬಳು ಬಳಿಯಲಿ ಇದ್ದರೆ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಸಿಪಾಯಿ”, ಎಂಬುದಾಗಿ. ಹೆಂಡತಿಯ ಮೌಲ್ಯ ಕೋಟಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲು. ಅವಳೊಬ್ಬಳು ಬಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಸಿಪಾಯಿಯ ಧೈರ್ಯ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಾಳದ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುತ್ತದೆ.

ಅಕ್ಕ/ತಂಗಿ: ಈಕೆಯೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಒಬ್ಬಳಾಗ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವಳು. ಚಂಡಿಯೆದ್ದು ನಿಂತರೆ ಈಕೆ ಮಹಾಕಾಳಿಯೇ ಸರಿ. ಆದರೂ ಈಕೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು. ಈಕೆಯಿಂದ ನಾವು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ಕಲಿತು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ಗೆಳೆಯರೆ...... ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವ ಗುಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಬೆರೆತು ಬಾಳುವ ಗುಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆರೆತದ್ದು ಹೇಗೆ..? ನಮ್ಮವರೂ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆದದ್ದು....? ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳೆದೆಷ್ಟೋ........! ಅಪ್ಪ ತಂದ ಎಂಟಾಣೆ ಚಾಕಲೇಟ್ ಎರಡು ಹೋಳಾಗುತ್ತೆ ನಿಜ... ಆದರೆ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಕೊಂಡಿ ಬೆಸೆಯುತ್ತೆ ಗೆಳೆಯರೆ. ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವ ಗುಣ ಚಿಗುರುತ್ತೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ತಂಗಿ/ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಸೇರತಕ್ಕದ್ದು.

ಗೆಳತಿ: ಭಾವನಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಿದಾಗ ಈಕೆಯ ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯ ನಮಗೆ ಅರಿವುದು. ಹೆಗಲಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇವಳದು. ನಾವು ಅದೆಷ್ಟೇ ದುಃಖದಲ್ಲಿರಲಿ, ಮನಸ್ಸು ಖಿನ್ನವಗಿರಲಿ, ನೆರವಾಗುವವಳು ಈಕೆ ಮಾತ್ರ. ನಮ್ಮ ಅದೆಷ್ಟೋ ದುಃಖ ದುಮ್ಮಾನಗಳನ್ನು ನಾವು ಈಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹೆತ್ತ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು ಈಕೆಯ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.  ಒಂದೇ ಒಡಲ ಬಳ್ಳಿಯ ಕಾಯಿಗಳಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೂ ಒಂದೇ ಬುಡದ ಎರಡು ಕೊಂಬೆಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಸಂತೋಷವಿರಲಿ ದುಃಖವಿರಲಿ ಸಮಪಾಲು ಸಮಬಾಳ್ವೆಗೆ ಈಕೆ ಸದಾ ಸಿದ್ದ. ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಅವಳು. ಭವ್ಯ ಭವಿಷ್ಯದ ಹೊನಲು ಅವಳು. ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜಾಂಬುವಂತನ ಪಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿ ವಹಿಸುವಳು. ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮಗಿಂತ ಅವಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗೊತ್ತಿರುವುದುಂಟು. ಸಂದರ್ಭ ನೋಡಿ ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುವಳು. ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವವಾಗಿ ಶ್ರೀನಿಧಿಯಾಗಿ ಬಾಳಿನ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿ ಈಕೆ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಇರುವಳು.

ಅಂತಹ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ನಮ್ಮದಾದ/ನಮ್ಮಿಂದಾದ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ಥವ್ಯ. ಅವಳ ಗೌರವ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕು ನಮಗಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಹೊಗಳಿ ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಲಾಗದಿದ್ದರೂ ತೆಗಳಿ ಪಾತಾಳಕ್ಕಿಳಿಸುವ ಯತ್ನ ನಮ್ಮದಾಗುವುದು ಬೇಡ.

ತಾರ ತಮ್ಯದ ಜೀವನ:-

ದೊಡ್ಡೋರು ಚಿಕ್ಕೋರು, ಬಡವರು ಬಲ್ಲಿಗರು, ಅಂತೋರು ಇಂತೋರು, ಅನ್ನೋ ತಾರತಮ್ಯ ಈ ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಚಿಕ್ಕೋರಿಲ್ಲದೇ ದೊಡ್ಡತನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ, ಬಡವರಿಲ್ಲದೇ  ಬಲ್ಲವರ ಬೇಳೆ ಬೆಯ್ಯೊಲ್ಲ, ಅಂತೋರಿಲ್ಲದೇ ಇಂತವರಿಗೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ ಎನ್ನೋದರ ಮರ್ಮ ಅರಿತವನು ಈ ತಾರತಮ್ಯಕ್ಕೆ ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆದು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ. ಜೀವನದಲ್ಲೊಂದು ಸೊಗಡಿದೆ. ಅಕ್ಷರ ಮೂರೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿರುವ ಅರ್ಥ ಮಾತ್ರ ಗಜ ಗಾತ್ರದ್ದು. ಜೀವನ ದಲ್ಲಿನ ಜೀ ತೆಗೆದರೆ ಉಳಿಯೋದು ವನ.  ‘ಜಿ’ ಎಂದರೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಎಂಬ ಶತ್ರುವಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ವನದಂತೆ ಹಚ್ಚ ಹಸುರಿನ ಬಾಳು ನಮ್ಮದಾಗುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ  ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ‘ನ’ ತೆಗೆದರೆ.....? ಉಳಿಯೋದು ಜೀವ ಮಾತ್ರ. ಈ ಜೀವ ನಶ್ವರ ಎಂಬುದನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ‘ನ’ ಎಂಬ ಪದವು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿರುವ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಸೂಯೆ, ಕೇಡು, ಮದ, ಮತ್ಸರದಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆದರೆ ಎಂತು.? ಕಾರಣ ನಶ್ವರವಾದ ಈ ಜೀವನಕ್ಕೊಂದು ಅರ್ಥ ಬರಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಈ ತಾರತಮ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು. ಸಂತೋಷ ಭರಿತ ಜೀವನ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು.

!!ಸರ್ವೇ ಜನಾಃ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು!!

ಮೌನ ಮಾತಾದಾಗ.:-

 ನಾವು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಮಾತಾಡುತ್ತೆ. ಆ ಮನಸಿನ ದನಿಯ ಆಲಿಸುವುದು ಆಹ್ಲಾದಕರವಾದಂತಹ ಮುದ ನೀಡುತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸಿನ ಮಾತಿಗೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸ್ತೀವಿ, ಹ್ಹುಂ ಅಂತೀವಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮಗೆ ಅರಿವು ಬಾರದೇ ಮಾತನ್ನೂ ಆಡ್ತೀವಿ. ಕಂಡವರು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕಾಗ, ನಮ್ಮ ಮೌನದ ಮಾತು ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತೆ. ಮೌನವೂ ಮಾತಾಗಬಲ್ಲದು ಅಂದ್ಕೋತೀವಿ. ನಾವೂ ನಗ್ತೀವಿ...

ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿ:-

  ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದರೆ, ನಿನೂ ಪ್ರೀತಿಸು ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ನೀ ಪ್ರೀತಿಸ್ತಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ but, ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ನೀ ಪ್ರೀತಿಸು. ಆ ಪ್ರೀತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸ್ತಾಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, but ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಕಂಡಿತ ಪ್ರೀತಿಸುವಳು...

ನಂಬಿಕೆ:

ನಂಬಿಕೆ ಎನ್ನೊದು ಹುಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ. ನಮ್ಮೋರು ಅಂತಾ ಯಾರು ನಮ್ಮನ್ನು ನಂಬೊಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು  ಆದರ್ಶಗಳ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ನಂಬಿಕೆ ಅನ್ನೊದು ಬೆಳೆಯುತ್ತೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರೋದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರೋದು ಮುಖ್ಯ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಂಬಿದವರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೊದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆದ್ಯ ಕರ್ಥವ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆ ಅನ್ನೋದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಾಗಿರಬಹುದು. ವ್ಯಕ್ತಿ/ವಸ್ತು ವನ್ನು ನಾವು ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಅವನು/ ಅದು ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹವಾಗುತ್ತಾನೆ/ ತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಸಹ ಇರುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇದೆ ಎಂದಾದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯೂ ತಳವೂರಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಸ್ಸಂದೇಹ.