Tuesday, May 26, 2020

ಸ್ಪೂರ್ತಿ

ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಠವಿದು ನೋಡಿರಿ,
ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿಗದು ನಿಮಗೆ, ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿರಿ.

ಜಾತಿ ಮತ ಪಂಥ ನೋಡಿ ನೋವು ಬರದು ಎಂದಿಗೂ
ಸಿರಿ, ಬಡವ ಎಂದು ಅಳೆದು ಸುಖವು ಸಿಗದು ಯಾರಿಗೂ. 
ಬದುಕು ಒಂದು ಜ್ಞಾನ ಯಜ್ಞ ಎಂದು ತಿಳಿದು ನಡೆದರೆ,
ಸ್ವರ್ಗ ಸುಖವು ಇಲ್ಲೇ ಇಹುದು ಕೇಳಿರಣ್ಣ ಒಮ್ಮೆಲೆ. 

ಕಷ್ಟವಿರದೆ ಗೆಲುವು ಸಿಗದು, ನಷ್ಟ ಎದುರು ಬರುತಿರೆ,
ಕತ್ತಲಾಚೆ ಬೆಳಕ ಹೊನಲು, ನೀನು ಬಿಡದೆ ನಡೆದಿರೆ. 
ಬಂಧು ಬಳಗ ಎಲ್ಲ ಸೊಗಸು ಗೆಲುವು ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿರೆ,
ಬದುಕು ಒಂದು ಡೊಂಬರಾಟ ಯಶದ ಫಲವು ಸಿಗದಿರೆ.

ಜಗದ ನಿಯಮ ಬದಿಗೆ ಒತ್ತಿ ನಡೆಯಲಾರೆ ಎಂದಿಗೂ
ಪ್ರೀತ ಭಾವ ಮನದಲಿರಲು ಬದುಕು ಸೊಗಸು ಇಂದಿಗೂ. 
ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿ ಹಾರಲಾರೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿತ ಮರು ಕ್ಷಣ.
ಪಕ್ವವಾಗು ಯತ್ನದೊಡನೆ ಇರಲಿ ಕನಸು ಅನುದಿನ.

✍️ಕೃಷ್ಣ ಗುಮ್ಮಾನಿ.

ವಾಸ್ತವ

ಅದೆಷ್ಟೋ ನೋವುಗಳ ಅಗುಳು ನುಂಗುತಲಿದ್ದೆ
ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ಬಳಿಕ ಬೇನೆ ಮಾತ್ರ,
ಎದುರು ಬದಿ ಜನರು ಕುಹಕ ಆಡುತಲಿರಲು
ನಗುವ ತೋರುವ ಮೊಗವು ಗಜದ ಗಾತ್ರ.

ನಗನಾಣ್ಯ ಕಂಡೊಡನೆ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿವ ಜನ
ಹಸಿವಿದೆ ಎಂದಾಗ ತಿರುಗಿ ಬರರು,
ಜ್ಞಾನ ದೀಕ್ಷೆಗೆ ಇಂದು ಮೌಲ್ಯವೇ ಕಳೆದಿಹುದು
ಹಣ ಗಳಿಕೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ  ನಿಸ್ಸೀಮರು.

ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಪದವಿ ಇದೆ, ಓದು ಶೂನ್ಯದ ಹಾದಿ
ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಮೂಲೆ ಗುಂಪು.
ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಬಳಸಿ ಸರ್ವವನು ಅರ್ಪಿಸಿಹೆ
ಮತಿಯೊಳಗೆ ಧೀ ಶಕ್ತಿ ಬರಿಯ ಕಂಪು.

ಬಲವಾಗು ನೀ ಜಗಕೆ, ಅಳಿವ ಹೊಸ್ತಿಲಿನಲ್ಲಿ
ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಿಂದೆನ್ನೆದೆಯ ಕಾಯ್ವ ರೂಪ.
ನೋವು ನಲಿವಿನ ಕೂಡೆ ಬದುಕಿಹುದು ಅಂಚಿನಲಿ
ಭರವಸೆಯ ಜೀವ ಜಲ ಒಡಲ ದೀಪ.

✍️ಕೃಷ್ಣ ಗುಮ್ಮಾನಿ.

Tuesday, July 24, 2018

ಬೇಡುವ ಓಣಿಗೆ ವಾರಸುದಾರ ಬೇಕೇ.....?


ಕಳೆದ ವಾರ ಮೈಸೂರಿನ ಚಾಮುಂಡೀ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯ ಜನ ಜಂಗುಲಿಯಲ್ಲಿ  ಏನೂ ತಿಳಿಯದವನಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತಿದ್ದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಅವರವರ ಕಾರ್ಯ ನಿಮಿತ್ತ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೆ ಯಾರೂ ನಮ್ಮವರಲ್ಲದವರಂತೆ  ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡೂ ಕಾಣದವರಂತೆ, ಇನ್ನೂ ಎನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಮನಸು ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಟೆಯಂಚಲ್ಲಿ ಕರಿಗನ್ನಡಕ ಹಾಕಿ ಅಸ್ವಸ್ಥಳಂತೆ ಕುಳಿತ ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಿ ಅಜ್ಜಿಯತ್ತ ವಾಲಿತ್ತು.

ಅವಳು ಅಸಹಾಯಕಳೇ....?.....ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ....!

ಅನಾಥಳೇ....? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ....!

ಅಸ್ವಸ್ಥಳೇ‌..‌?....ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...!

ಕುತೂಹಲ ಒಂಚೂರು ಚಿಗುರಿದಂತಾಗಿ ಅವಳತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ಕೈಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಮೈ ತುಂಬಿದ ಬಟ್ಟೆ, ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಚೀಲ. ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದ್‌ ಥರಾ ಕಾಣ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳಿಗೇನನ್ನಿಸಿತೋ.... ತಟ್ಟೆ ಮುಂದಕ್ಕಿಟ್ಟಳು.

ಕೈಲಿದ್ದ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದೆ. ದುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು. ನೆನಪಿರಲಿ, ಆಕೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹೀನಳು...! ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸದು.

ನಾನೂ ಒಮ್ಮೆ ದುರುಗುಟ್ಟಿದೆ. ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಕ್ಕಿಟ್ಟೆ. ಅವಳ ನೋಟ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತಿತ್ತು. ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮತ್ತೆ ಮರು ಮಾತನಾಡದೇ ಮುನ್ನಡೆದೆ. ಸರೀ.... ಆದದ್ದೇನೋ ಆಯಿತು. ಅವಲೋಕನ......?

ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಂಡು ಸುಟ್ಟ ಮೋಳ(ಗಂಡು ಬೆಕ್ಕು)ನಂತೆ ತಲೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುವ/ಸುಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕದೇ ಇರಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ಕಂಡವರಿಗೆ ಅವಳ ಅಣುಕಿಸಿದಂತಿರಬಹುದೇ......?

ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿಯೇ...?

ಅವಳ ಜೀವನ ಅವಳಿಗೆ.... ನನಗೇಕೆ ಬೇಕಿತ್ತು ಚಿತ್ರ ತೆಗೆವ ಚಟ...?

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ತೆಗೆವ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅವಳೇ ಬೇಕಿತ್ತೇ..?

ಹೌದು. ತಪ್ಪು ನಂದೇ...!

ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು..?

ಅದು ಅವಳ ಇಷ್ಟ.... ಕಷ್ಟವೂ ಇದ್ದಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು....! ಹಾಗೆಂದು ಸುಮ್ಮನಿರಲಾದೀತೇ...?

ಯೋಚಿಸ ತೊಡಗಿದೆ....

ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಹರೆವ ಇರುವೆಯೂ ಜೀವನಕೊಂದು ಪಾಠವಿದ್ದಂತೆ. ಹಾಗಂದ ಮೇಲೆ ಸಶಕ್ತಳಾದ ಅವಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕರಿಗನ್ನಡಕ ಅಡ್ಡ ಇಟ್ಟು ಇರುವ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕತ್ತಲ ಬೆಳಕು ಹರಿಸಿದರೆ ನೋಡುವ ಆಲಸಿಗೆ ಇದು ತೆರೆದಿಟ್ಟ ವಾಮ ಮಾರ್ಗ ಆಗಬಲ್ಲದಲ್ಲವೇ...? ಇವಳಿಗಿಂತ ಅಶಕ್ತರು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಜೀವನ ಕಟ್ಟುವುದ ಕಂಡರಿತ ನನಗೆ ಈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಎನ್ನಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ ನನ್ನಲ್ಲೇನೋ ಕೊರತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ನನಗೇ ಅನಿಸೀತು...!

ಹಾಗೆಂದ ಮೇಲೆ ಈಕೆ ಮಾಡುವ ನಾಟಕ ತಪ್ಪೆನಿಸುವುದೇ ಸರಿಯಲ್ಲವೇ...?

ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಊರೂರು ತಿರುಗುವಾಗ ಜೀವನ ಏನೂಂತ ತಿಳಿಯದ ಹಸುಗೂಸುಗಳು ಕೈಯೊಡ್ಡಿ ಹಾದಿ ನಡುವೆ ನಿಂತದ್ದು ಕಂಡಾಗ ಕರುಳು ಚುರ್ರ್ ಎನ್ನುತ್ತೆ. ತೀರದ ಬಯಕೆಗೆ ಸೆರಗು ಹಾಸಿ/ಗಂಡಸ್ತನ ಮೆರೆದು ಬೀದಿಗೊಂದು ಜೀವ ಮುದ್ದೆಯನ್ನು ಉರುಳಿ ಬಿಟ್ಟರಲ್ಲಾ ಎಂದು....!

ಹುಟ್ಟಿದ ತಪ್ಪು ಆ ಮಗುವಿನದ್ದೇ....? ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ಜೀವನವೇ ಮಹಡಿ ಮನೆಯ ಹಳಸಿದನ್ನವ ಅರಸುವಾಗ, ಬೇಡುವ ಓಣಿಗೆ ವಾರಸುದಾರ ಬೇಕಿತ್ತೇ...?

ಮಗುವಿಗೋ ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆ ಹೊಸತು ಯೋಚಿಸುವ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ, ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕಾಣುವ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಜಗತ್ತು ಕತ್ತಲಿನಿಂದಲೇ ಆದದ್ದು, ನಾವು ಹೀಗೇ ಜೀವಿಸಬೇಕು ಎಂಬಂತೆ ಅವರ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟ ಇವರ ಜೀವನ...!

ನಮ್ಮ ಆಲಸ್ಯತನಕ್ಕೋ, ಸುಲಭ ಎನಿಸಿ ಹಿಡಿದ ವಾಮ ಮಾರ್ಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಅಂತಾದಲ್ಲಿ ಅದು ತಪ್ಪೆಂದು ತೋರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲಾಭವೇನಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಸತ್ಯವೇ...!

ದಿನವಿಡೀ ನಿಂತು/ನಡೆದು ಬೇಡಲು ಸಶಕ್ತ ಇರುವಂತವರಿಗೆ ದುಡಿದು ತಿನ್ನಲು ಉದಾಸೀನವೇಕೆ....? ದುಡಿದು ತಿಂಬ ಶಕ್ತಿ ಇದೇ ಎಂದಾದಲ್ಲಿ ಕೈಯೊಡ್ಡುವ ದರಿದ್ರತನದ ಜೀವನ ಬೇಕಿತ್ತೇ..?

ಅಂದೊಂದು ದಿನ ಬೇಡತ್ತ ಬಂದವಳಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯವ(ಹೋಳಿಗೆ ಅಂಗಡಿ) ಹೋಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ,  ಮುಂದಿನ ಅಂಗಡಿಯವ ಬಿಸ್ಕತ್ತಿನ ಪೊಟ್ಟಣ ಇತ್ತ. ನಾನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. (ಒಳಗೊಳಗೇ ಖುಷಿಯಾಯಿತು, ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ವಿವೇಚಿಸುವವರು ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆನಿಸಿ). ಮುಂದೆ ನಡೆದ ಆಕೆ, ಅವೆರಡನ್ನೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಏನೂ ತಿಳಿಯದವರಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಳು... ಅಬ್ಬಾ ಸೊಕ್ಕೇ....!

ಹಸಿದಿದ್ದರೆ ಆಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಹೋಳಿಗೆಯನ್ನು ತಿಂದು ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾಳೆಗೆ ಬೇಕೆನೀಸಿದ್ದರೆ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಮಡಿಲ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹಣವೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಹಣವೇ ಬೇಕೆಂದಿದ್ದಲ್ಲಿ ದುಡಿದು ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೇನು ದಾಡಿ...?

ಬದುಕಲು ಬೇಡುವುದೇ ಮಾರ್ಗವೇ...?

ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನಾನೊಂಚೂರು ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ. ಬದುಕನ್ನು ಬೇರೆಯದಾಗಿಯೇ ಕಂಡವನು. ಹಾಗೆಯೇ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನೇ ಜೀವನ ಅಂದುಕೊಂಡ ಹುಂಬ ಜೀವಿ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು ಸಶಕ್ತರಾಗಿಯೂ ಕೈಯೊಡ್ಡುವವರೆಲ್ಲ ತಪ್ಪು ಅನಿಸೋದು. ಕೊಡುವವರೂ ಸಹ...!

ಹಸಿವೂ ಎಂದು ಕೈಯೊಡ್ಡಿದಾಗ ಖರ್ಚು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಅನ್ನ ನೀಡುತ್ತೀರೋ, ಇಲ್ಲಾ, ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಹೋಯಿತಲ್ಲಾ ಎಂದು ಚಿಲ್ಲರೆ ಎಣಿಸಿ ಕೈಗಿಡುತ್ತೀರೋ ನಿಮಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರ.

ಅಶಕ್ತರಿಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡಿ, ದುಡ್ಡಲ್ಲ....! ಸಶಕ್ತರಿಗೆ ವ್ಯತರಿಕ್ತರಾಗಿಯೇ ಇರಿ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ...!

ಏನಾದರಾಗಲೀ....ಅವರ ಜೀವನ ಅವರಿಗೆ... ನನ್ನ ಜೀವನ ನನಗೆ...!

ಆದರೂ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು‌... ಹೇಳಿದೆ.

ಅಕ್ಷರ ಪೊಣಿಸಿದ್ದು : ಕೃಷ್ಣ ಗುಮ್ಮಾನಿ.
ಚಿತ್ರ ಪೋಷಿಸಿದ್ದು : ವಿನಾಯಕ ಗುಮ್ಮಾನಿ.

Wednesday, September 27, 2017

ಕುರಿ ಕಾಯೋನು

(ಹಂಪಿ ಪುಟ)


ಚಿಕ್ಕಂದಿಲಿನಿಂದ ಕುರಿ ಮಂದೆ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದೇನೋ ಖುಷಿ. ಕಿರಿ ಕುರಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಹಿರಿಕುರಿ ಕೂಗಿ ತನ್ನ ಬಣ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಬ ಪರಿ ಮಜವಾಗಿ ಕಾಣ್ತಿತ್ತು. ಆ ದಿನಗಳೇ ಹಂಗೆ, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಸಂತಸ ಕಾಣುವ ಆ ಮೃದು ಮನಸು ಈಗ ಇಲ್ಲವೇಕೆ...? ಅಂತ ಅನಿಸುವುದುಂಟು. ಇರಲಿ ಬಿಡಿ.

ಕುರಿ ಮರಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾಲಿಗೆ ತಿರುವು ಆಟವೊಂದಿದೆ. ''ತರಿ ಕೆರೆ ಏರಿ ಮೇಲೆ ಮೂರ್ ಕರಿ ಕುರಿ ಮರಿ ಮೇಯ್ತಿತ್ತು", ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳೋದು. ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಷರ ತಪ್ಪುವಂತಿಲ್ಲ. ಮಜವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆಡಿ ನೋಡಿ.

ಕುರಿ ಮಂದೆಯಲ್ಲಿ ನಾ ಕಂಡಂತೆ ಕೆಲವೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯಗಳಿವೆ. ಅವು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಿರಲಿ, ಸಾವಿರ ಇರಲಿ, ಅವರೊಳಗೆ ಗುಂಪು ಕಾಯುವ ಟಗರು ತನ್ನ ಬಣದ ಹತೋಟಿ ಸಾಧಿಸಿ ಕಾವಲುಗಾರನ ಹಿಂದೆಯೇ ಯಾವ ಕುರಿಯೂ ಬಣ ತಪ್ಪಿ ನಡೆಯದಂತೆ ನಿಗಾ ವಹಿಸುತ್ತೆ. ಉಳಿದ ಕುರಿಗಳೂ ಹಾಗೇ, ತನ್ನ ಒಡೆಯನ ಸನ್ನೆಯ ಮೀರದೇ ಅವನು ನಡೆವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪುಟಪುಟನೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ವಿಶೇಷ ಅಂದರೆ, ಮುಂದೆ ನಡೆವ ಕಾವಲುಗಾರ ಏನೂ ಸನ್ನೆ ಕೊಡದೆ ನಿಂತಲ್ಲಿ, ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಕುರಿಗಳು ತಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಅವನು ಮುಂದಾದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತವೆ.

ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಕಾವಲು ನಾಯಿಗಳೂ ಈ ಗುಂಪಿನ ಸದಸ್ಯರುಗಳು. ಕುರಿ ಮಂದೆಗೆ ಏನೂ ತೋಂದರೆ ಆಗದಂತೆ ಕಾವಲು ಕಾಯೋದು ಅವುಗಳ ಕೆಲಸ. ಯಜಮಾನನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ಸನ್ನೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಅವು ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ.

ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವ ವಿಷಯ ಇಷ್ಟೇ, ಈ ಮೇಲಿನ ಸಾಲುಗಳ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ. ಮನುಷ್ಯ, ಕುರಿ, ಟಗರು, ನಾಯಿ ನಾಲ್ಕು ಜೀವ ವರ್ಗ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದಿಕೊಂಡು/ಅವಲಂಬಿಸಿಗೊಂಡು, ಎಂತ ಅದ್ಭುತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತ್ವೆ‌...!!! ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಕುರಿ ಮಂದೆಯೇ ಜೀವನ. ಕುರಿಗಳಿಗೆ ಯಜಮಾನನೇ ವಿಶ್ವ. ಟಗರಿಗೆ, ಕಾಯುವುದು ಕಾಯಕ, ನಾಯಿಗೂ ಅದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಹೊರಗಿನ ಯಾವುದೇ ಕಂಠಕಗಳಿಗೆ ಆಸ್ಪದ ಕೊಡದೇ ತಮ್ಮ ಗುಂಪನ್ನು ಕಾಯುವ ಅವುಗಳು ಗಡಿಯಂಚಿನ ಸೈನಿಕರಿದ್ದಂತೆ. ಬರಿ ರೆಪ್ಪೆ ತೆರೆದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇದು ಕುರಿಮಂದೆ. ಆದರೆ, ಮನಸು ತೆರೆದ ಕಣ್ಣಿಗೆ......ಸಹಬಾಳ್ವೆ.

ಬದುಕು ಎಂತ ಅದ್ಭುತ ಅಲ್ವೇ.......? ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು ಅರ್ಥವಾಗುವವರೆಗೆ.....!!!

ಕೃಷ್ಣ ಗುಮ್ಮಾನಿ.
ಚಿತ್ರಕೃಪೆ : ವಿನಾಯಕ ಗುಮ್ಮಾನಿ.

Friday, June 3, 2016

ಭೂತಾಯಿಯ ಮಡಿಲು


ಅಂದು :-

ತಾಯಿಯಾದೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ
ಜನರ ಪ್ರೀತಿ ಮಡಿಲಲಿ.
ಹಸಿರ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿ ಅವರು
ತಾಯಿ ಮಮತೆ ಒಡಲಲಿ.

ಹೆಂಟೆ ಒಡೆದು ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ
ಕನಸ ತುಂಬಿ ಬಸಿರಲಿ.
ಬಸಿರು ತುಂಬಿ ಹಸಿರು ಬೆಳೆಯೆ
ಕಣ್ಣು ತಂಪು ಸಸಿಯಲಿ.

ಪೂಜೆಗೈದು ಫಸಲು ಕಂಡು
ಕುಣಿದರಂದು ಖುಷಿಯಲಿ.
ನೀರನುಣಿಸಿ ಮನದಿ ನಮಿಸಿ
ಶೃಮದ ಫಲವು ಭುವಿಯಲಿ.

ಇಂದು :-

ಅದು ಎನ್ನದು ಇದು ಎನ್ನದು
ಎಂದು ಬಗೆದು ಒಡೆದರು.
ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಮನೆಯ ಕಟ್ಟಿ
ಮುಡಿಯ ಸವರಿ ನಿಂತರು.

ಕಸದ ರಸವ ಮೇಲೆ ಎರಚಿ
ತಾವು ಶುಚಿಯ ಕಂಡರು.
ಹಸಿರ ಹರಿದು ಪೆಸರ ಬರೆದು
ಸಿರಿತನವನು ಉಂಡರು.

ಚಿನ್ನಕಾಗಿ ಉದರ ಅಗೆದು
ಎನ್ನ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿರೆ.
ನೀರಿಲ್ಲದೆ ದಾಹವಾಗಿ
ಬಸಿರು ಬಿರುಕ ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಊಳುವವಗೆ ಉಳಿವೆ ಇಲ್ಲ
ಎಲ್ಲ ಉಗುಳುವವರಿಗೆ.
ರೈತ ಎನಗೆ ಮುದ್ದು ಕಂದ

ಮರಳಿ ಬಾ ತವರಿಗೆ.

''ಓಲವಿನಾಟ''


ಮಿಂದ ಹಸಿ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆ ಅರಿವೆ ಸುತ್ತಿದ ಅವಳು ತಲೆಯ ಒರೆಸುತ್ತಾ ವಾರೆ ನೋಟವ ಬಿತ್ತಿ ಒಳ ನಡೆದಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಳ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಓಡಿದ್ದವು. ತವಕವ ತಡೆಯದ ಮನವು ಕದ ತಟ್ಟಿ ಅವಳ ಕೆಣಕಿತ್ತು. ಹದ ತಪ್ಪಿದ ಎನ್ನ ಅವಸರವರಿತ ಅವಳು ಕದ ತೆರೆದರೂ ಎದಗವುಚಲು ಇದಿರಾದ ಎನ್ನ ಮೊಣ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಣ್ನೋಟದಲ್ಲೇ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಳು. ಈ ಹೆಣ್ಣಿನ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅದು. ಬೇಡವೆನಿಸಿದರೆ ನೋಟದ ಆಯುಧವೇ ಸಾಕು. ಗಂಡು ತಾ ಸೋತು ಮೂಲೆ ಸೇರುವುದು ಖಚಿತ.
ಆದರೂ ತಡೆಯಲೊಲ್ಲದೇ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಕದ ಸಂಧಿಯಿಂದಲೇ ಅರೆಗಣ್ಣ ಒಳಗಿಟ್ಟು ಅವಳ ಬಂಧಿಸಿದ್ದೆ. ಆಕೆ ಏನೋ ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿದ್ದಳು. ಬೆಕ್ಕಿನ ನಡಿಗೆ ಅದೆಂದು ಕಲಿತಿದ್ದೆನೋ.... ನನಗೇ ಅರಿವಾಗದೆ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದಲೇ ನಡು ಬಳಸಿ ತಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ. ನಿಶ್ಶಬ್ಧದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯುಸಿರು, ಎದೆ ಬಡಿತವೆರಡೂ ಪೈಪೋಟಿಗಿಳಿದಿದ್ದವು. ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಆಕೆಯೂ ತನ್ನನ್ನೇ ಎನಗರ್ಪಿಸಿದ್ದಳು....

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಸರಾಡಿದ ಅನುಭವ.... ದ್ದೋಪ್ಪೆಂಬ ಶಬ್ಧ.... ಬೆವರಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.... ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿತ್ತು... ಆಸೆಗಳು ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದವು.... ಕತ್ತಲು ಕಿರಿಕಿರಿಯೆನಿಸಿತು..... ಏನಾಯಿತೆಂದು ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತ ಅತ್ತಿತ್ತ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟೆ.... ನಾನು ಮಂಚದ ಕೆಳಗಿದ್ದೆ... ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಹೊದಿಕೆ ಎಳೆದು ಮಲಗಿದೆ...ಮತ್ತೇರಿ ಮತ್ತೆ ಬೀಳುವ ತವಕದಲ್ಲಿ.....

ಹೆಣ್ಣೇ...... ನೀನೇಕೆ ಅಷ್ಟು ಸುಂದರ...?


ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆಗೆ ಬಸವಳಿದು ನೆರಳ ಅರಸಿ ಮರದಡಿಯಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಎನಗೆ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಬಳ್ಳಿ ಮೈ ಸುತ್ತಿದ್ದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದೇ ಹೋಯಿತೇ..? ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.... ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಿನಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸಸಿಯಾಗಿ ಹೂ ಬಿಟ್ಟಂತಿದೆ. ದುಂಬಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿನ ಎಸಳುಗಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಮಕರಂದವ ಹೀರಬೇಕೆನಿಸಿ ಹಾಗೆಯೇ ವಿಹರಿಸತೊಡಗಿದ ಮನದ ಆಳದಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಮತಿ ಗ್ರಹಿಸದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು...

ನಿನ್ನದೆನ್ನುವುದೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನದಾದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿಯಿರಬಹುದು. ಆ ಎಡಗಿವಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಬಿಟ್ಟ ಕರಿ ಕೇಶ, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಓಲೆಗೆ ತಾಕಿ ನಯವಾಗಿ ನಲಿಯುತಿದೆ. ಕುಳಿಯಿಕ್ಕಿದ ಕೆನ್ನೆ ಎನ್ನ ತುಟಿಗೆ ಆಹ್ವಾನವಿಟ್ಟಂತಿದೆ. ಆ ನಗುವ ಪರದೆಯಡಿ ಎರಗೆರಗಿ ನೋಡುತಿಹ ಆ ಅಧರಗಳು ಏನೋ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಂತಿದ್ದು ಕೇಳಲೆನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ನಿಮಿರಿ ನಿಂತಿದೆ. ಕಲ್ಪನೆಯ ತೊಟ್ಟಿಲಲಿ ಮಲಗಿಹ ಮಗು ನಾನಾಗಿಹೆನೇ...?? ಇರಬಹುದು.... ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ನಡೆಯಬೇಕೆನಿಸಿ, ಬೆರಳುಗಳ ಮಿಲನದಲಿ ಮೈ ಮನವು ತಣ್ಣಗಿನ ಬಿಸಿ ನೀರಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು. ಸಂಜೆಯಾದಂತೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೇ ಮಳೆಯಾಗಿ ಹರಿವುದು. ಇದೆಲ್ಲ ನನಗೇ ಏಕಾಗುತಿದೆ...? ನಿನ್ನ ಕಂಡಾಗಲೇ ಏಕಾಗಬೇಕು...? ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ......!!!

ಎದುರು ಕುಳಿತ ನಿನ್ನ ಎಷ್ಟು ನೋಡಿದರೂ ಸಾಕೆನಿಸದು. ಆ ಮುಗ್ದ ನಗು..... ಮುಗಿಯದ ಮಾತು..... ಮುದ್ದಾದ ಮುಖ..... ಮನದುಂಬಿದ ಪ್ರೀತಿ.... ಆಹಾ.... ಹೇಳ ತೀರದ ಪಯಣ. ಆಗಲೇ ಅನಿಸುವುದು.... ಹೆಣ್ಣೇ...... ನೀನೇಕೆ ಅಷ್ಟು ಸುಂದರ...?

Monday, May 23, 2016

ನಗುವವರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ.... ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ.....!!!


ಎಂತಹ ಕರ್ಮ ಸ್ವಾಮೀ...?? ಜಗತ್ತು ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗಿದೆ ನೋಡಿ. ನಗುವುದಕ್ಕೋ, ಅಳುವುದಕ್ಕೋ, ನಗುವ ಹಂಚಿ ಜನರೊಡನೆ ಬೆರೆಯುವುದಕ್ಕೋ ಜಾಹಿರಾತು ನೀಡುವ ಪ್ರಪಂಚ ಇದಾಗ ಹೊರಟಿದೆ. ಎಷ್ಟು ದುಡಿದರೂ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಖರೀದಿಸಲಾರ ಎಂಬ ನೈಜತೆ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿದ್ದರೂ ಇದ್ದ ಒಂದು ಜನ್ಮವನ್ನು ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹಣ ಬೇಕು ನಿಜ. ಆದರೆ ಜೀವನವೇ ಹಣವಲ್ಲ. ಹಣದ ವ್ಯಾಮೋಹದಲ್ಲಿ ದೈನಿಕ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳು ಆಧುನೀಕರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಬೇಜಾರಾದರೆ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಲ್ಲಿ ಹರಟುವುದೋ, ವೈಚಾರಿಕ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸುವುದೋ, ಊರ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಳಮದ್ದಲೆಯಂತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಬೆರೆಯುವುದೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನ ಇಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರೀಕರಣಗೊಂಡು ಜನರ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮಕ್ಕಳು ಅಪ್ಪನ ಮುಖ ಕಾಣದೇ ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಾಗುವುದುಂಟು.

ದಿನವಿಡೀ ಕಂಡವರ ಕೈಕೆಳಗೆ ದುಡಿದು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ, ಹಣದ ಗಳಿಕೆಯೇ ಜೀವನ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ನೆಂಟರು ಇಷ್ಟರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಇಷ್ಟೇ ಏಕೆ....? ಕೊನೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮಾತನಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲದ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ಪ್ರಗತಿಪರರೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮವರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಉಂಡು ಅದೆಷ್ಟು ಕಾಲವಾಗುವುದೋ ಏನೋ... ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗದ ಕಿರಿಕಿರಿ... ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮನ ಕದಡುವ/ಕಾಡುವ ದಾರಾವಾಹಿಗಳ ಹಾವಳಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗಾದರೋ ಸಿನೇಮಾ, ಫೇಸ್'ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸ್'ಆಪ್ ಗಳ ಕಿರುಕುಳ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕೂತು ಉಂಬುವುದು ಬಿಡಿ ಮುಖ ಕಂಡು ಹಾಯ್ ಬಾಯ್ ಹೇಳಲೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲ ಬತ್ತಿ ನಿಂತು, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ನಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಸ್ನೇಹ, ನಂಬಿಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂತೆಯಲಿಟ್ಟ ಬಾಡಿದ ತರಕಾರಿಯಂತಾಗಿದೆ. ನಲಿವುದನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ. ನಗು, ನೀರೇ ಇಲ್ಲದ ಬಾವಿಯಂತಾಗಿದೆ.

ಇಲ್ಲದ ನಗುವಿಗಾಗಿ ನಗುವವರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ.... ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ.....!!!

ಗಳಿಕೆ ಎಷ್ಟು..... ಉಳಿಕೆ ಎಷ್ಟು....!!!


ಸುಬ್ಬಕ್ಕನಿಗೆ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು. ಗಂಡ ಕಳೆದೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ರಸ್ತೆ ಆಘಾತದಲ್ಲಿ ವಿಧಿವಶನಾಗಿದ್ದ. ಇದರ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತ ಸುಬ್ಬಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಡಿದು ಕೂರಿಸುವಷ್ಟು ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಟ್ಟೆಗೇನು ಕಡಿಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೂವರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಿರಿಯವ ವಿಜ್ಞಾನ ಓದಿ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆದ. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಹರಿದು ಹಂಚುವಷ್ಟು ಸಂಬಳ. ಏನಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಹರದಲ್ಲೇ ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಓದು, ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕ ವಧು ಹುಡುಕಿ ಮದುವೆಯೂ ಆದ. ಇನ್ನು, ಎರಡನೇಯವ. ವಾಣಿಜ್ಞ ಶಾಸ್ತ್ರ ಓದಿ ಶಹರದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪುಟ್ಟ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ತೆರೆದಿದ್ದ. ವರಮಾನ ಹೇಳಿಕೊಂಬಷ್ಟಿರದಿದ್ದರೂ ಜೀವನಕ್ಕೇನೂ ಕೊರತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೂ ತಕ್ಕ ವಧುವ ನೋಡಿ ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದಳು ಸುಬ್ಬಕ್ಕ. ಮೂರನೆಯವ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಊರಲ್ಲೇ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಧಿ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ಉತ್ತಮ ಇಳುವರಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಕೃಷಿಕ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿಗೆ ಭಾಜನನಾಗಿದ್ದ.

ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಹಿರಿಯವಗೆ ಗಳಿಕೆಗೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಜೀವನವೂ ಅದಕೆ ತಕ್ಕನಾಗಿತ್ತು. ಹೆಂಡತಿಯೂ ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳೂ ದುಡಿವವಳೇ. ಇಬ್ಬರೂ ದುಡಿವವರಾದ್ದರಿಂದ ಅಡುಗೆ ಬಟ್ಟ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದ್ದ. ಮಕ್ಕಳ ನೋಡಿಕೊಂಬಲು ಮನೆಗೆಲಸದವಳು ಅವಶ್ಯವೆನಿಸಿತ್ತು. ವಾರಾಂತ್ಯದ ವ್ಯವಹಾರ ಮುಗಿಲ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆಂದು ಯಾವುದೇ ಚಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಪದ್ದತಿ ಹಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಖರ್ಚು ಅವಶ್ಯಕತೆಯ ಗಡಿ ದಾಟಿದ್ದರಿಂದ ಗಳಿಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಹಾದಿ ಕಂಡಿತ್ತು. ಆಯ ವ್ಯಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಿದರೆ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಗಳಿಕೆ ನೂರು... ಉಳಿಕೆ ಮೂರು...!!!

ಎರಡನೇಯವನ ಜೀವನ ಅವನಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಜೀವನ ನಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ದುಡಿದು ತರುವುದ ಗಂಡನ ಕೆಲಸ.ತನ್ನದೇ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಖರ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಿರುತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವೂ ಅಸಲು ಬೆಲೆಗೇ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿಯ ಲಾಭದ ಖರ್ಚು ಇವರಿಗೆ ಉಳಿತಾಯ. (ಮಾರುವವ ತನ್ನ ಲಾಭವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸುವುದು. ಖರೀದಿಸುವವಗೆ ಅವನ ಲಾಭ ಖರ್ಚಿನ ಸಮಾನ. ಇಲ್ಲಿ ಈತನೇ ಒಡೆಯನಾದ್ದರಿಂದ ಲಾಭದ ಖರ್ಚು ಉಳಿತಾಯವಾಗುತಿತ್ತು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ಮನೆ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಆಕೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಬರುವುದರಲ್ಲಿ ಚೆಂದದಿಂದ ಜೀವನ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಡುಗೆಯವನಿಗೆಂದೋ, ಮನೆಗೆಲಸದವಳಿಗೆಂದೋ ಇಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಮನೆಪಾಠ ಹೇಳಿಸಲೆಂದೋ ಜನರ ಇಡುವ ಅಗತ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಾನೇ ಸ್ವತಃ ಹೊಲಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಬಟ್ಟೆ ಬರೆಗೆಂದು ಹಣ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಖರ್ಚೇ ಇಲ್ಲದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮೂರರ ಗಳಿಕೆ ಉಳಿಕೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ.....???

ಇನ್ನು ಮೂರನೇಯವ. ಅವನಿಗೂ ಮದುವೆ ಆಗಿತ್ತು. ಹೆಂಡತಿ ಗಂಡನಿಗೆ ಸಕಲ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅತ್ತೆಯ ಮುದ್ದಿನ ಸೊಸೆಯೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆತ ಉತ್ತಮ ಕೃಷಿಕ. ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೈನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದುದೆಲ್ಲವ ಸ್ವತಃ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗಿ ಮಿಕ್ಕುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದುದ ಉತ್ತಮ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರುತ್ತಲಿದ್ದ. ಆತ ಯಾವುದೇ ರಾಸಾಯನಿಕ ಬಳಸದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಆತನ ಬೆಳೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಲಿನ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗಾಗಿ ಹಾಲು ಮೊಸರು ತುಪ್ಪ ಬೆಣ್ಣೆ ಹೇಯವಾಗಿರುತಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಆಳು ಮಂದಿ ವರ್ಷವಿಡೀ ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ ಬಂತೆಂದರೆ ಊರಿಗೂರೆ ಕರೆದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಸಂತೋಷದ ಜೀವನ ಕಂಡಿದ್ದ.

ನೋಡಿ ಸ್ನೇಹಿತರೆ. ಇದು ನಾವು ಕಾಣ ಸಿಗುವ ಮೂರು ವಿಧದ ಜೀವನ ಕ್ರಮಗಳು. ಹಿರಿಯವ ಯಾರದೋ ಕೈಕೆಳಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ದುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಅದಕೆ ತಕ್ಕನಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವು ಅನಿವಾರ್ಯವೆನಿಸಿದರೆ, ಕೆಲವು ಆಡಂಬರದ ಖರ್ಚು. ಕೆಲವು, ಅವನ ಜೀವನ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ನೆಂಟರಿಷ್ಟರ ನಂಟಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಕ್ಕೊ ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೋ ಒಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಆಯ ವ್ಯಯ ಸಮನಾಗಿ ತೂಗುತಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಎರಡನೇಯವ. ಅವನ ಗಳಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಜೀವನ ಕ್ರಮದಿಂದ ಉಳಿಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಆಡಂಬರದ ಜೀವನದ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈತನೂ ನೆಟರಿಷ್ಟರ ನಂಟಿನ ಅಂಟಿಲ್ಲದೇ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಎನ್ನವರು ತನ್ನವರು ಎಂದರೆ ಮಡದಿ ಮಕ್ಕಳು. ಊರ ಕಾಣವುದು ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ. ಆದರೆ ಮೂರೆನೇಯವನ ಗಳಿಕೆ ಮೂರಾಗಿದ್ದರೆ, ಉಳಿಕೆಯೂ ಮೂರೇ. ಕಾರಣ, ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದುದೆಲ್ಲವ ಆತನೇ ಸ್ವತಃ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ನಾಲ್ಕಾರು ಆಳು ಮಂದಿಗೆ ಒಡೆಯನೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಯಾರ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲ, ಆಸ್ತಿ ಅಂತಸ್ತಿನ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ನೆಂಟರಿಷ್ಟರು, ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ ಎಂದು ಸುಂದರ ಬಾಳು ಅವನದಾಗಿತ್ತು. ಸುಬ್ಬಕ್ಕನಿಗೆ, ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು ಗಳಿಕೆಯಾದರೆ, ಮೂರನೇಯವ ಉಳಿಕೆಯಾಗಿದ್ದ.

ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗಳಿಸುವುದರಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಉಳಿಸುವುದು ಕೂಡ. ಬರುವುದರಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಳಸಿ, ಉಳಿಸಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವವ ಸಾಧಕ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಬಂದುದೆಲ್ಲವ ವ್ಯಯಿಸಿ, ಆಡಂಬರಗಳಿಗೆ ದಾಸನಾದವನು ಸಾಧನೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬಾಧಕದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಮೀನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜೀವನ ನಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡಂತಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ನಾವು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಂತಿದೆ.

“ಮರ ಮತ್ತು ಮನಸು"


ಮನದ ಮಾತು:

ಹಸಿವ ಹೊತ್ತು ಬಹಳ ಬೆವೆತು
ಹೊರಟೆ ದೂರದೂರಿಗೆ
ಕನಸ ಕಂಡು ಮನದಿ ನೊಂದು
ಬರೆದೆ ಕವನ ನೋವಿಗೆ.

ಬಹಳ ಬಿಸಿಲು ಇಲ್ಲ ಹಸಿರು
ಊರ ದಾರಿಯಂಚಲಿ.
ಕಡಿದರವರು ದಾರಿಗೆಂದು
ಮರವ ಕೊಡಲಿಯಂಚಲಿ.

ಬೇಡವೆಂತು ಮೂಕ ಮರವು
ಕಡಿವ ನೋವ ತಾಳದೆ.
ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡಲಿಯಿಟ್ಟ
ಮರದ ನೋವ ಕೇಳದೆ.

ಕಡಿದು ಸವರಿ ಮರದ ಮೈಯ್ಯ
ಮನೆಗೆ ಹೊದಿಕೆ ಮಾಡಿಹ
ಬಿಸಿಲ ಝಳಕೆ ಬೆವೆತು ಇಂದು
ಮರದ ಬುಡವ ಹುಡುಕಿಹ.

ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲ ಉದಕವಿಲ್ಲ
ಕೊರೆದ ಭೂಮಿಯ ಬುಡದಲಿ.
ತನ್ನ ತನವ ಬಿಟ್ಟು ಜಗಕೆ
ಜಗವ ಕಟ್ಟ ಹೊರಟಿಹ.

ಮರದ ಮಾತು :

ಬೆಳೆಸು ಎನ್ನ ಬಳಸಬೇಡ
ತಾಯಿಯಂತೆ ಸಲಹುವೆ.
ಕಡಿಯಬೇಡ ಕಂದ ನನ್ನ
ಕರವ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸುವೆ.

ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಮನೆಯ ಕಟ್ಟಿ
ಮರಕೆ ಕುತ್ತು ತಂದಿಹೆ.
ನೆಟ್ಟು ಸಸಿಯ ಬೆಳೆಸು ಒಮ್ಮೆ
ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಕಾಯುವೆ.

ನೀರನುಣಿಸು ಫಲವ ಕೊಡುವೆ
ನೆರಳು ಫಲದ ಜೊತೆಯಲಿ.
ಕಾಗೆ ಗೂಗೆ ಗಿಳಿ ಗುಬ್ಬಿಗೆ
ಪೊಟರೆ ಗೂಡು ಮರದಲಿ.