“ಜನನೀ ಜನ್ಮ ಭೂಮಿಶ್ಚ ಸ್ವರ್ಗಾದಪಿ ಗರೀಯಸಿ” ಎಂಬಂತೆ ಈ ತಾಯ್ನಾಡಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಈ ದೇಶ ಸ್ವರ್ಗದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು. ಹೆತ್ತ ತಾಯಿ ದೇವತೆಯಂತೆ ತೋರುವಳು. ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತ ಈ ನಾಡು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲೆನಿಸುವುದು. ಈ ತಾಯ್ನಾಡ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳು ನೆತ್ತರು ಹರಿಸಿ ಹುತಾತ್ಮರೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಕಳೆದು ಕೊಂಡವರೊಂದಿಷ್ಟಾದರೆ, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹಾದಿ ಮಧ್ಯ ಬಿಟ್ಟವರೊಂದಿಷ್ಟು. ಇದಾವುದೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ದೇಶ ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ, ಕಟ್ಟಿದುದ ಉಳಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಪಡೆದ ಈ ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಬಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಜೋಡಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಏಳ್ಗೆಯ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕಿದ್ದ ನಾವು ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ. ಈಗಿರುವುದು ಹಿರಿಯರು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶವೇನೋ ಸರಿ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಬಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿಸಿ ನೋಡಬೇಕಿದೆ. ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮವರಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಜನ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸಿ ಚುನಾಯಿಸಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವನೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಸವನ್ನೂ ಗುಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ…?
ಮನುಷ್ಯ ಸಂಘ ಜೀವಿಯೇನೋ ನಿಜ.ಇತರರ ಸಹಾಯ ಸಹಕಾರ ಇಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಸಹಾಯವನ್ನೇ ಅರಸಿ ಕೂರುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರ ಸಹಕಾರ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಕಂಡರೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಹಾಯ ಬೇಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಕಾರ ಇತರರು ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದವರು, ನಮಗಾಗಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನಾವು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಸರಕಾರ ನಮಗಾಗಿ ಏನು ಘೋಷಿಸಿದೆ, ಏನೆಲ್ಲ ಸರಕಾರದಿಂದ ಲಾಭ ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಲಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗೂ ಕಣದಷ್ಟೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಹೀಗೊದು ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಸ್ನೇಹಿತರೆ……
ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ಹತ್ತಾರು ಮನೆಗಳು. ನೂರಾರು ಜನರು. ಹಳ್ಳಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹಾದಿ ಕಾಣದ ಪ್ರದೇಶ ಅದು. ಆ ಊರಿನಲ್ಲೊಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ. ಓದು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬಲು ಚುರುಕು. ತನ್ನ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗಿನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದ. ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಅಷೊಂದು ಖರ್ಚು ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಪರ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು ? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಬಡತನ. ನೆಂಟರ ಮೇಲಿನ ಒಲವಿದ್ದರೂ, ಅಕ್ಕಿ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ. ಹಸಿವಾಗಿದ್ದು ಒಂದು ತುತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದರೆ ನಾಳೆಗೇನು ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂಥಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಲನ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗ ಇವನ ಸಂಘವ ತೊರೆಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸಿಯಾನೇ... ಎಂಬಂತೆ ಆತನ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವನ ವಿದ್ಯೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗುವ ತನಕ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಹಕಾರ ನೀಡಿತ್ತು.
ನೋಡಿ ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬೇಡುವ ಜನರಿಗೆ ಎಂಟಾಣೆ ಹಾಕಲು ಹಿಂದು ಮುಂದು ನೋಡುವ ಜನರೇ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಈತನಿಗೆ ಆ ಸಂಸ್ಥೆ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿತ್ತು. ಋಣ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಅದೆಷ್ಟು ಜನ್ಮವೆತ್ತರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಆದರೆ ಆತ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರೆತೊಡನೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಇಲ್ಲ. ಎಂತಹ ಕೃತಘ್ನ ಜೀವಿ ಇರಬೇಡ ಆತ. ಹಸಿದಾಗ ಅನ್ನವಿತ್ತವರ ನೆನೆಯದವ ಅದಾವ ನರಕ ಕಂಡಾನೋ.....?
ಇದು ಇಂದಿನ ಭಾರತದ ಒಂದು ಮಗ್ಗಲು. ಜನ ತಮಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವರೋ ಹೊರತು ನಮ್ಮಿಂದ ಏನು ಆಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯರು. ದೇಶ ತನಗೇನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ / ಕೊಡುತ್ತೆ ಎಂದು ಅರಸುತ್ತಾ ಕೂರುತ್ತಾರೋ ಹೊರತು ದೇಶಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಏನು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಇಂದಿನ ಈ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.
ಬಂಧುಗಳೇ... ಈ ದೇಹವನ್ನೇ ದೇಶ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ದೇಹ ಶುಚಿ ಕಾರ್ಯ ಮೊದಲಾಗಲಿ. ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಊಟೋಪಚಾರಗಳು ದೇಶಕ್ಕೂ ಆಗಲಿ. ಜೀವನ ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸಿದವನ್ನು ನೆನೆಸಿ ನಮ್ಮಿಂದಾದ ಪ್ರತಿ ಉಪಕಾರ ಮಾಡೋಣ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇತರರಿಂದ ಬಯಸುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮಿಂದಾದದ್ದನ್ನು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಡೋಣ. ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡೋಣ. ಮೊದಲು ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಬೇಕು. ದೇಶಕ್ಕೆ ನನ್ನಿಂದಾಗುತ್ತಿರುವ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಇದೇ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸ ತೊಡಗಿದರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಅದೇ ದೇಶಕ್ಕೆ ನಾವು ಕೊಡುವ ಮೊದಲ ಕೊಡುಗೆ. ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನಾದರೆ ದೇಶ ತನ್ನಿಂತಾನೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತೆ.
ಬನ್ನಿ ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ. ನಮ್ಮದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ಕಟ್ಟೋಣ. ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಪಾತ್ರವೂ ಇರಲಿ. ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಬಾಳು ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರದಾಗಲಿ.
ಬದಲಾವಣೆ ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ಆಗಲಿ.
