"ನಾನು ಮತ್ತು ಅವಳು"

ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿನ ಸಮಯದಲಿ ಅವಳ ಸಾಂಗತ್ಯ ಬಯಸಿ ನಿಂತಿದೆ ಈ ಮನವು.
ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಕನಹುಗಳ ನರ್ತನ. ಎದುರಲ್ಲೇ ಎದುರಾದಂತೆ ಭಾಸ.
ಕಿರುಬೆರಳಲ್ಲೇ ಹಿಡಿದೆಳೆದು ಮೈಗಪ್ಪಿದ ಭಾವ. ಅವಳ ನಯನದಾಳದಲಿ ನನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಬಿಸಿಯುಸಿರು ಮೈ ತಾಗಿ ಬೆವೆತ ಕ್ಷಣವದು ಅತಿ ಮಧುರ.

ಕೆನ್ನೆಯಿಂದಿಳಿಬಿಟ್ಟ ಸುರುಳಿಗಟ್ಟಿದ ಕೇಶ.
ಅಸೂಯೆಯಾಗುತಿದೆ ಅದ ಕಂಡು. ಹಗಲಿರುಳೂ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವುದೇ ಅದರ ಕಾರ್ಯ.
ಎಂತಹ ಭಾಗ್ಯವಯ್ಯ...? ನನಗೆಂದು ಸಿದ್ಧಿಸಿತೋ ಎಂಬ ವ್ಯಥೆಯ ಪರಿತಾಪ.

ಬಿಡು ಎಂದರೂ ಒಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಅವಳ ಪಿಸು ಮಾತು.
ದನಿಯ ಇಂಪಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ಕಂಪಿಸಿದೆ ತುಟಿಯಂಚಿನ ರಸಬಿಂಧು.
ಕ್ಷಣ ಕಳೆದು ದಿನವಾಗಿ, ದಿನ ಕಳೆದು ಮಾಸವಾಗಿ, ಮಾಸದಂಚಿನ ದಿನಕೆ ವರುಷ ಮೂರು. ಒಲವಿನಾಟದಲಿ ಕಳೆದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ.

ಮಿಂದೆದ್ದ ಬರಿ ಮೈಗೆ ಅವಳ ಅಪ್ಪುಗೆಯೇ ಮಾನ ಮುಚ್ಚುವ ಅರಿವೆ.
ಹಣೆಗೊತ್ತಿದ ಚುಂಬನವು ನಾನಿಟ್ಟ ಸಿಂಧೂರ.
ತುಟಿಯದರಗಳ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಎದೆಯಾಳದಲಿ ಝಲ್ಲೆಂಬ ಸಿಡಿಲು.
ಮೈಲಿಗೆಯ ಭಾವವಿಲ್ಲ. ದೇವ ನಾಮಕೆ ನಾಮವೇ ಗತಿ ಅವಳ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ.
ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ನಾಮವೇ ದೇವ ಸ್ವರೂಪಿ.

ಇರುಳಲ್ಲೂ ದೇಹ ಸಿರಿಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ದರುಶನವೆನಗೆ.
ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲೂ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬಯಲು, ಬರಿದಾದ ಅವಳ ಬೆನ್ನು.
ಅದೆಷ್ಟು ಕೋಮಲಳೋ ಅವಳು....? ಬಣ್ಣಸಲು ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲಿ ಪದಗಳ ಕ್ಷಾಮ.

ಹಸಿವು ಹತ್ತಿರ ಬಾರ. ನಿದಿರೆ ಬಲು ದೂರ.
ಅವಳ ಸಾಂಗತ್ಯದಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯೆಯ ಸ್ವರೂಪ.
ಕಿವಿಯಲ್ಲೇನೋ ಗುನುಗುತಿಹಳು. ಸಾಕೆಂದಳೋ ಬೇಕೆಂದಳೋ ಮತಿ ಗ್ರಹಿಸದು.
ಎದೆಯ ಮೆಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ನಿಟ್ಟುಸಿರ ಬಿಡುತಿಹಳು.

ಆಯಾಸವೋ ಆಸರೆಯೋ ಆರಂಭವೋ ಅಂತ್ಯವೋ ಇದಾವುದರ ಪರಿಗಣನೆಯಿಲ್ಲ. ಸಂವತ್ಸರವೇ ಉರುಳೀತು ಇರುಳ ಕಳೆವುದರೊಳಗೆ.
ಕಳೆದ ವರುಷಗಳು ಬಳಿ ಸುಳಿದ ನಿಮಿಷಗಳಂತೆ ಅವಳ ಎದೆಯಾಳದಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದಾಗ. ಜನುಮ ಜನುಮಗಳೂ ಸಾಕಾಗದು, ಜಿನುಗುವ ಸಂತಸದ ಹನಿ ಮಳೆಯ ಅನುಭವಿಸಲು.

"ಕನವರಿಕೆ"

ಅವಳ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಅನಿಸುವುದು........,

ತುದಿ ಬೆರಳ ಕಾಲುಂಗುರ ನಾನಾಗಬಾರದೇ ಎಂದು. 
ಆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತಾಗಿ ನಾ ನಲಿಯಬಹುದಿತ್ತು.
ಇಲ್ಲವೇ, ಝೇಂಕರಿಸುವ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಯ ಮಣಿ ಮಂಟಪದ ಸಾಲಿನಲಿ ನನಗೊಂದು ಸ್ಥಾನ ಸಿಗಬಾರದೇ...?? 
ಆ ಕೋಮಲ ಕಾಲುಗಳ ಸ್ನೇಹದಲಿ ನಲಿದು, ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಯ ಪಿಸುಮಾತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ನಡುಪಟ್ಟಿಯ ಸ್ಥಾನವಾದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು. 
ವೈಯ್ಯಾರದ ನಡುಗೆಯ ಬಿಂಕದ ಚೆಲುವೆಯ ಚೆಲುವ ಚನ್ನಿಗರಾಯನಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದೆ.

ಕೊರಳ ಸುತ್ತ ನಲಿವ ಕರಿಯ ಮಣಿಸರವಾದರೂ ಕ್ಷೇಮವೇ.
ಉಸಿರ ಉಸಿರಾಗಿ, ಬಸಿರಿಗೆ ಹಸಿರಾಗಿ ಜೀವನವಿಡಿ ಅವಳ ನಡೆಗೆ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿರುತಿದ್ದೆ.
ಇಲ್ಲ, ಕಿವಿಯಂಚಲಿ ಕುಣಿದು ನಲಿವ ಓಲೆಯಾದರೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.
ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಯಂಚಲಿ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಸುಮವು ನಾನಾಗಿರುತಿದ್ದೆ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುವ ಬಳೆಯಾದರೂ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಈ ಎನ್ನ ಜೀವನ.
ಬಳೆ ಸದ್ದಿನಲೇ ಹರ್ಷ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಲಿದ್ದೆ.
ಇಳಿ ಬಿಟ್ಟ ನೀಳ ಜಡೆಯಾದರೂ ವಿರೋಧವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹಣಿಗೆಯ ಬೆರಳಂಚಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗೇಳುತಲಿದ್ದೆ.
ವಿಶಾಲ ಬೆನ್ನಿಗೊರಗಿ ಬಾನಲಿ ಹಾರುವ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪಕ್ಕಿ ನಾನಾಗುತಲಿದ್ದೆ.

ತುಟಿಯಂಚಿನ ಬಿಂದು ನೀರಾದರೂ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಸ್ವರ್ಗ ದರುಶನ ಪಡೆಯುತಲಿದ್ದೆ, ಅದರಗಳ ಕಂಪನಕೆ ಮಣಿದು.
ಕೊನೆಪಕ್ಷ, ಹಣೆಗೊತ್ತುವ ಬೊಟ್ಟಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ
ದಿನಂಪ್ರತಿ ಚುಂಬಿಸುವ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾದರೂ ಆ ದೇವನಿಗೆ ಆಭಾರಿಯಾಗಿರುತಿದ್ದೆ.

"ಜಯ ಭಾರತ"

ಏರುತಿಹುದು ಹಾರುತಿಹುದು ನೋಡು ನಮ್ಮ ಬಾವುಟ.
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸುಖವು ಸಿಕ್ಕು ನಲಿಯುತಿಹುದು ಭಾರತ.

ಸರ್ವ ಜಾತಿ ಮತ ಪಂಥಗಳಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದಿದೆ ಭಾರತ.
ಬಣ್ಣ ಮೂರು ಚಕ್ರ ಒಂದು ಅದುವೆ ನಮ್ಮ ಬಾವುಟ.

ಜನ ಮನ ಧನ ಕನಕ ನೂರು ಸಿರಿವಂತದ ಭಾರತ
ಕೇಸರಿ ಬಿಳಿ ಹಸಿರು ಮಧ್ಯ ಚಕ್ರವಿರುವ ಬಾವುಟ.

ಹಸಿರ ಬಸಿರು ನಮ್ಮ ಉಸಿರು ನೋಡು ಇದುವೆ ಭಾರತ
ಕಾಡು ನಾಡು ಹಳೆ ಬೀಡು ಸುಸಂಮೃದ್ಧ ಭಾರತ.

ರಕ್ತ ಹರಿಸಿ ಬೆವರ ಇಳಿಸಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವ ಗಳಿಸಿದೆ.
ನೋಡು ಒಮ್ಮೆ ಮನದುಂಬಿ ದೇಶ ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಿದೆ.

''ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ''

ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ ಅನ್ನೋದು ಬರೀ ದಾರದ ಹಬ್ಬ ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋರು ಅದೆಷ್ಟೋ.....!!! ಆದರೆ ಅದು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ವಿಶಾಲ ಅರ್ಥವಿದೆ.

ಹೆಣ್ಣಾದವಳು ತನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಿಗೆ ತನ್ನ ಬಾಳಿನ ರಕ್ಷಣೆ ನಿನ್ನದು ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುವ ಪವಿತ್ರ ಬಂಧನವೇ ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ. ಅಣ್ಣನಾದವನು ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಣೆ ತನ್ನ ಹೊಣೆ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಹಿಂದಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಆದರೆ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಿಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೀಯರಾದವರಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವುದು ನಡೆದು ಬಂದ ಪರಂಪರೆ.

ರಕ್ಷಣೆ ಎಂದರೆ ಬರೇ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾಪಾಡುವುದು ಎಂಬರ್ಥವಲ್ಲ. ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಬುದು ಇದಾಗಿದೆ. ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರೇ ಆಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಒಡನಾಟದವರೂ ಆಗಬಹುದು. ರಾಖಿ ಕಟ್ಟಿದರೊಂದೇ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಹೊಣೆಯಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಿದಾಕ್ಷಣ ಸಹೋದರನಾಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಿ ಸಹೋದರರ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಬ ಹುಂಭತನವೂ ಬೇಡ.

ಇದು ಕೇವಲ ಅಕ್ಕ ತಮ್ಮ / ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದುದಲ್ಲ. ಇಡೀ ಮನುಕುಲಕ್ಕೇ ಸಂ'ಬಂಧಿ'ಸಿದ್ದು. ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ ಎಂದರೆ ಆತ್ಮೀಯರನ್ನು ಅರ್ಥೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬರ್ಥ. ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕೇ....?? ಇಲ್ಲ. ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡವರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹೊಣೆ. ಹೆಣ್ಣಿನ ರಕ್ಷಣೆಯ ಜೊತೆಗೆ, ಗೌರವಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.

ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನದಿಂದ ಭಾವ ಬಂಧನವಾಗಲಿ. ಬದುಕು ಹಸನಾಗಲಿ.

''ಗುರುವು ತಾನೊಲಿದರೆ ಕೊರಡು ಕೊನರುವುದು ಬರಡು ಕರೆಯುವುದು''

ಶಿಕ್ಷಕ ಎಂದರೆ ಯಾರು..??

ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವ ಉತ್ತರವಿಷ್ಟೇ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವವ ಶಿಕ್ಷಕ. ಸರಿ!!! ತಪ್ಪೇನಲ್ಲ!!!

ನನ್ನ ಭಾವಾ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕನೆಂದರೆ ಬರಿಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವವ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಹೊಸ ವಿಷಯ ಪ್ರಪಂಚದ ಪರಿಚಯಸ್ಥರೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಕರೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದು ದೊಡ್ಡದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಚಿಕ್ಕದೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಶಿಕ್ಷಕ ಎಂದರೆ ಬರೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವರು ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನ ವೃದ್ಧರೂ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಬಹುದು.

ಬಯಸಿದವ ಕಲಿಕೆಯ ಹೊಸ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಪ್ರತೀ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಪ್ರತೀ ಕಣದಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಮರೆತ ವಿಷಯವ ಜ್ಞಾಪಿಸುವವನೂ ಶಿಕ್ಷಕನೇ. ''ಮನೆಯೆ ಮೊದಲ ಪಾಠ ಶಾಲೆ ತಾಯಿ ತಾನೆ ಮೊದಲ ಗುರುವು'', ಎಂಬಂತೆ ಜನನ ಕೊಟ್ಟ ತಾಯಿ ಜೀವನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಉಣ್ಣುವುದು ತಿನ್ನುವುದು ನಡೆ ನುಡಿ ಹೀಗೆ ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಏನೇನೆಲ್ಲ ಕಲಿಸಿ ತಾಯಿಯೇ ಮೊದಲ ಗುರು ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರಾಗಿ ಕಲಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಗುರುಗಳಾದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವಾಗಿ ಕಲಿತು ಪರೋಕ್ಷ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ಅನ್ನವುಣ್ಣಲು ಕಲಿಸಿದ ತಾಯಿ, ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆ ನುಡಿಯ ಕಲಿಸಿದ ಅಪ್ಪ, ಹಂಚಿತಿನ್ನುವುದ ಕಲಿಸಿದ ಅಣ್ಣ/ಅಕ್ಕ, ಕಥೆ ಹೇಳಿ ನೀತಿ ಕಲಿಸಿದ ಅಜ್ಜ, ಶಾಸ್ತ್ರ/ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಅಜ್ಜಿ, ಹೊಂದಿ ಬಾಳುವುದ ಕಲಿಸಿದ ನೆರೆ ಹೊರೆಯ ಮಂದಿ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಎದೆಗುಂದದೇ ಎದುರಿಸಿ ನಡೆವುದ ಕಲಿಸಿದ ಸ್ನೇಹಿತ, ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜ, ಮರೆತ ನಗುವ ಮತ್ತೆ ಕಲಿಸಿದ ಮುಗ್ದ ಮುಖದ ಮುದ್ದು ಕಂದ, ಹೀಗೇ ಜೀವನದ ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಶಿಕ್ಷಕ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಪ್ರತೀ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಂದಲೂ ಕಲಿತು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ನಾನೇ ಶಿಕ್ಷಕನಾದ ಹಲವು ನಿದರ್ಶನಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಸ್ತು, ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಲು ಏನಾದರೊಂದು ಇರುತ್ತದೆ. ಕಲಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾದವರೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಕರೇ....!!!

ಹೊಸ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ/ಹೊಸತನಕ್ಕೆ ಮಾದರಿ ಅಥವಾ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣೀಕರ್ತರಾದ ಎಲ್ಲ ಸಹೃದಯ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಕ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

''ಭರವಸೆಯ ಬದುಕು''

ಅದು ತಾಯಿ ಮಗನ ಪುಟ್ಟ ಕುಟುಂಬ. ಗಂಡ ಮದುವೆಯಾದ ವರುಷದೊಳಗೆ ಮಡಿಲಿಗೆ ಕರುಳ ಕುಡಿಯೊಂದನ್ನ ಕರುಣಿಸಿ ಕಾಲನ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ತಲೆಯೊಡ್ಡಿದ್ದ. ಜೀವದ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕ ಹೊತ್ತ ಆಕೆ ಹಗಲಿರುಳೂ ದುಡಿದು ಮಗನ ಬೆಳೆಸಿದ್ದಳು. ಬಡತನ ಬೆನ್ನ ಹತ್ತಿದರೂ ಮಗನ ಆರೈಕೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನವ ಕ್ಷೀಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ವರುಷಗಳುರುಳಿದವು. ಬದಲಾಯಿತು ಬದುಕು, ಬದುಕು ಬದಲಾದಂತೆ. ಆಕೆಗೆ ಅದು ಅರವತ್ತರ ಮಜಲು. ಚರ್ಮ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿದೆ. ಕ್ಷೀರ ಅಭಿಷೇಕವಾಗಿದೆಯೋ ಎಂಬಂತಿಹ ಶ್ವೇತ ವರ್ಣ ವೇಣಿ. ಇವೆಲ್ಲ ದೈಹಿಕ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದವುಗಳು. ಆದರೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇನೋ ಕಾಂತಿ ಜಿನುಗುತ್ತಿದೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತಿಹ ಮಂದಹಾಸ. ನರ ನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯದ ಹರಿದಾಟ. ಆಶಾದಾಯಕ ಭಾವುಕತೆ. ಇದು ಮಾನಸಿಕ ಯೌವ್ವನಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದವುಗಳು.

ಮಗನಾದರೋ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಮುದುಕ. ಮೈಕೈ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ಬಲಾಡ್ಯ ದೇಹ. ಚಿಗುರು ಮೀಸೆ. ಈಡೇರಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಆಸೆ. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾತ್ರ ಶೂನ್ಯ. ಭವಿಷ್ಯದ ಹಂಗೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಮುದಿ ಜೀವದ ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲೇ ದೇಹ ಸವೆಸುತ್ತಿಹ ಆಲಸಿ. ದಿನವಿಡೀ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಮನಸ್ಸು. ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಕಲುಷಿತ ನುಡಿಗಳು. ನಿರಾಶಾ ಭಾವನೆ. ಬದುಕು ಕಟ್ಟುವ ಆಲೋಚನೆ ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ದೂರ.

ಆದರೆ ಆ ಮುದಿ ತಾಯಿಗೆ ಮಗನಿಲ್ಲದೇ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಮಗನ ಏಳ್ಗೆಯ ಕಾಣುವವಳವಳು. ಮನಸ್ಸು ಪೂರ್ತಿ ಆತನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ. ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಮಗ ಸಾರ್ಥಕ ಬದಕ ಸಾಗಿಸಿಯಾನು ಎಂಬ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ. ಆದರೆ ಈ ಕನಸು ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಳಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಗ ಇಲ್ಲವಾದಂತಾದ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದನೆಂಬ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ. ತಾಯಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಆತಂಕ. ದಿನವುರುಳಿ ವಾರ ಕಳೆಯಿತು. ಮಾಸ ಕಳೆದು ವರುಷ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು. ಆದರೂ ಮಗನ ಪತ್ತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕಾದು ಕಾದು ಪರಿತಪಿಸಿ ನೊಂದಿದ್ದಳು. ತಾಯಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಮಗ, ಕಹಿಯಾದ ವಿರಹದ ವೇದನೆಯನ್ನು ತಾಯಿಗೆ ಉಡುಗೋರೆಯಿತ್ತಿದ್ದ. ತಾಯಿಯ ಮನದಾಳದಾಸೆಯೇನೆಂಬುದ ಅರಿಯಲು ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದ. ನಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಆತನೇ ಕನಸ್ಸು. ಅತನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬೆಳಕೊಂದನ್ನು ಆಕೆ ಬಯಸಿದ್ದಳು.

ಆಕೆಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಆಸೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಹಂಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ಉರುಳಿ ಬೀಳುವ ಮುದಿ ಮರ ಅವಳು. ಮಗ ದುಡಿದು ಬಂಗಾರ ಕೊಡಿಸಲೆಂದೋ, ಮಹಡಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಲೆಂದೋ ಬಯಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಮಗನೇ ಭವಿಷ್ಯ. ಒಲವಿನ ಕಿರಣವ ಬೀರಿ ಒಳಗಿರುವ ಭಾವದ ಬಣ್ಣವ ಹರಿಸಲೆಂಬ ಬಯಕೆ ತಾಯಿಯದು. ಒಣಗಿ ಒರಟಾಗಿರುವ ಅವಳ ಎದೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಆತನ ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯದ ಭರವಸೆಯ ಜೀವ ಹರಿಸಲೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದಳು.

ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸೆರೆಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳ, ಬಂಧನ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲೆಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಪರಿತಪಿಸಿದ್ದಳು. ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಜೀವಂತ ಹೆಣವಾಗಿದ್ದ ಆಕೆ ಮಗನಿಂದ ಮರು ಜನ್ಮವ ಬಯಸಿದ್ದಳು. ಮಗ ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಜೀವನ ಸುದಾರಿಸಿಕೊಂಡಲ್ಲಿ ತಾನು ಹೋಸ ಲೋಕವನ್ನೇ ಕಾಣುವನೆಂಬ ಹತಾಶೆಯ ತನ್ನೊಳಗೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಳು.
ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅನೇಕಾನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳಿವೆ. ಹೆತ್ತ ಕುಡಿಯ ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳು ದುಡಿದು, ತನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ತುಳಸಿ ನೀರನ್ನರ್ಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಕನುಸುಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬದುಕುವ ಜೀವಗಳೆದೆಷ್ಟೋ.

ಹೆತ್ತ ತಪ್ಪಿಗೆ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೊತ್ತು ಸಲಹುವುದೂ ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂಬ ಭಾವ ಬೇಡ. ಭೌತಿಕ ಸುಖದ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮರೆವ ಕಾರ್ಯ ನಮ್ಮಿಂದಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅವರ ಆಸೆಗಳ ಗೋಪುರಕೆ ಕಳಶ ಆಗಲಾರದಾದರೂ, ಗೋಪುರದ ಬುಡದ ಇಟ್ಟಿಗೆಯಾದರೂ ನಾವಾಗೋಣ. ಅವರ ಭರವಸೆಯ ಬದುಕಾಗಿ ಬಾಳೋಣ.

ನಾ ಕಂಡಂತೆ ಪ್ರೀತಿ

ಒಂದು ಮುದ್ದಾದ ನಾಯಿ ಮರಿ. ಕುಯ್ ಎಂದು ಗೋಗರೆಯಿತ್ತು. ವಿಪರೀತ ಮಳೆ ಬೇರೆ. ಚಳಿ ತಾಳದೆ ಅಗಲದೆಲೆಯ ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ ಆಸರೆಯ ಪಡೆದಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ಕಾಡಿತ್ತು. ನೆನೆದ ಮೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಗೊಣೀ ಚೀಲವ ನೀರಿನಿಂದೆಟ್ಟಂತೆ ತೋರುತ್ತಲಿತ್ತು ಆ ಮರಿ ನಾಯಿ.

ಆ ಮುದ್ದು ಮರಿಯ ಕಂಡಾಗ ಎನ್ನ ತುಂಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ಚುರ್ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಮೈಯ್ಯಾಡಿಸಿ ಒಮ್ಮೆ ಗುರ್ ಗುಟ್ಟ ಮರಿ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಸ್ನೇಹವ ಬೆಸೆದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ತಂದು ಕೈತುತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಧನ್ಯತಾ ಭಾವದಿಂದೊಮ್ಮೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿದ ಮರಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕಾಲ್ತುದಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೆಕ್ಕಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡೋಣವೆಂದು ಕಾಲ್ತೆಗೆದರೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು. ಯಾಕೋ ಬಿಟ್ಟು ಬರಲು ಮನಸಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದು ಅಮ್ಮ ಕರೆದಿಟ್ಟ ಹಾಲನ್ನು ನಾಯಿಯ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆ ಬರಿದಾಗಿತ್ತು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿತು. ನಾಯಿಗೆ ನಾನೆಂದರೆ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿ. ನನಗೂ ಅಷ್ಟೇ. ಹಸಿದಾಗ ಅನ್ನವಿತ್ತವನಿಗೆ ನಿಯತ್ತಿನ ಬಳುವಳಿಯ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.

ನೋಡಿ ಸ್ನೇಹಿತರೆ. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ನಂಬಿಕೆ. ನಾವು ಯಾರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುತ್ತೇವೆಯೋ ಅವರನ್ನು ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅತೀ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೋ ಅಥವ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಲೋ ಪ್ರೀತಿಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಅರಿವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಅದು ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇರುವ ಅಂಶವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ ನಮ್ಮ ನೆಂಟನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ನೆಂಟರು, ಇಷ್ಟರು, ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿ, ಮರ, ಗಿಡ, ಗಂಟಿ, ಹೀಗೆ ವಸ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಲ್ಲರೂ / ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರೇ. ಇದನ್ನು ಅರಿವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಮ್ಮಿಂದಾಗಬೇಕಿದೆ.

ಸ್ನೇಹಿತರೇ................................
ಪ್ರೇಮಿಗರ ದಿನ ಪ್ರತಿಯೋಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಪ್ರತಿಯೋಬ್ಬನನ್ನೂ ಪ್ರೆರೇಪಿಸಲಿ.

ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲು

ಮಗುವಾಗಿ ಮಲಗುವಾಸೆ ಆ ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಿನಲಿ.
ತುತ್ತಿಟ್ಟು ಸಲಹೆನ್ನ ಮನದುಂಬಿದ ಪ್ರೀತಿಯಲಿ.

ಕನಸಾಗಿ ಕಾಡುವೆನು
ನನಸಾಗಿ ಬೇಡುವೆನು
ಅಪ್ಪುಗೆಯ ಮೈ ಅರಸಿ
ಹಗಲಿರುಳು ಕಾಯುವೆನು.

ಚುಟುಕೆ ಪ್ರೀತಿಯು ಸಾಕು
ಮುಷ್ಠಿ ನಂಬಿಕೆ ಬೇಕು.
ಕೈ ಅಗಲ ಜೀವನದಿ
ಬೆರಳ ಸ್ನೇಹವು ಬೇಕು.

ಬಾ ಒಲವೆ ಬಳಿ ಒಮ್ಮೆ
ಬಂದು ನೀ ನಗು ಒಮ್ಮೆ
ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಮನ ಕೊಟ್ಪು
ಪ್ರೀತಿ ಸಾಗರದಲಿ ನಲಿ ಒಮ್ಮೆ.

''ಕಾವ್ಯ ಕನ್ನಿಕೆ''

ಕನಸಿನಲಿ ಬಂದವಳು
ಸಂತಸವ ತಂದವಳು
ಭಾವನೆಯ ಬಂಧದಲಿ
ಕಾವ್ಯ ಕನ್ನಿಕೆಯವಳು.

ಬೆರಗಾಗಿ ನಿಂತಿರಲು
ಬಳಿ ಕರೆದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು
ಒಪ್ಪಿ ಅಪ್ಪಿಹಳೆನ್ನ
ಕಾವ್ಯ ಕನ್ನಿಕೆಯವಳು.

ಮುದ್ದಿಸಲು ಮನ ತಣಿಸಿ
ಷ್ರೀತಿಸಲು ಮೈ ಬಳಸಿ
ಕೆಣಕಿದಳು ಮನ ಎನ್ನ
ಬೆಳಗು ಹರಿಯುವ ಮುನ್ನ.

ಬಳಿ ಬಂದು ಮುತ್ತಿಟ್ಟು
ಮುದ ಅವಳ ಮೈಕಟ್ಟು
ಕನಸಿನಲೇ ಕಂಡೆ ನಾ
ಕಾವ್ಯ ಕನ್ನಿಕೆಯವಳು.

ಹೇಳ ತೀರದು ಇಂದು
ಕೇಳಬಾರದು ಬಂಧು
ಕನಸಿನಲಿ ಬಂದವಳು
ಕಾವ್ಯ ಕನ್ನಿಕೆಯವಳು.

''ಒಡಲ ಹಸಿವು''

ಕರಿ ಮೊಗದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇಳಿದಿತ್ತು ಹನಿಯೊಂದು.
ಒಡೆದಿತ್ತು ಒಡಲಸಿವು ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆಯಲಿ ಬೆಂದು.
ಕರೆದಿತ್ತು ಕೈ ಒಂದು ತುತ್ತನೀಯುತ ಮುಂದು.
ಬರೆದಿತ್ತು ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಅರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಅದಕಂದು.

ನಾ ಬೇಡುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ.
ನೀ ಬೇಡಿದೊಡೆ ಒಪ್ಪಲ್ಲ
ಬೇಡಿ ಬದುಕನು ಕಂಡ
ಆ ಮಗುವು ನನದಲ್ಲ...

ಈ ಪರಿಯ ಮನಸಿನೊಳು
ನಾ ಕಂಡ ಕನಸಿನೊಳು
ಭಾರತ ಭಾರತವಲ್ಲ
ಬಿಗುಮಾನ ನನಗಿಲ್ಲ.

ಓ ಮನವೆ ಕೇಳೊಮ್ಮೆ
ಕೊಡು ನೀನು ಜಗಕೊಮ್ಮೆ
ಕೈಲಿರುವ ತುತ್ತೊಂದ
ಬದುಕಲಾ ಕಂದ.

“ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಪಾತ್ರ”

“ಜನನೀ ಜನ್ಮ ಭೂಮಿಶ್ಚ ಸ್ವರ್ಗಾದಪಿ ಗರೀಯಸಿ” ಎಂಬಂತೆ ಈ ತಾಯ್ನಾಡಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಈ ದೇಶ ಸ್ವರ್ಗದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು. ಹೆತ್ತ ತಾಯಿ ದೇವತೆಯಂತೆ ತೋರುವಳು. ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತ ಈ ನಾಡು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲೆನಿಸುವುದು. ಈ ತಾಯ್ನಾಡ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳು ನೆತ್ತರು ಹರಿಸಿ ಹುತಾತ್ಮರೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಕಳೆದು ಕೊಂಡವರೊಂದಿಷ್ಟಾದರೆ, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹಾದಿ ಮಧ್ಯ ಬಿಟ್ಟವರೊಂದಿಷ್ಟು. ಇದಾವುದೂ ಅವರವರ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ದೇಶ ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ, ಕಟ್ಟಿದುದ ಉಳಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಪಡೆದ ಈ ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಬಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಜೋಡಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಏಳ್ಗೆಯ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕಿದ್ದ ನಾವು ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ. ಈಗಿರುವುದು ಹಿರಿಯರು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶವೇನೋ ಸರಿ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಬಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿಸಿ ನೋಡಬೇಕಿದೆ. ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮವರಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಜನ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸಿ ಚುನಾಯಿಸಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವನೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಸವನ್ನೂ ಗುಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ…?

ಮನುಷ್ಯ ಸಂಘ ಜೀವಿಯೇನೋ ನಿಜ.ಇತರರ ಸಹಾಯ ಸಹಕಾರ ಇಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಸಹಾಯವನ್ನೇ ಅರಸಿ ಕೂರುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರ ಸಹಕಾರ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಕಂಡರೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಹಾಯ ಬೇಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಕಾರ ಇತರರು ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದವರು, ನಮಗಾಗಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನಾವು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಸರಕಾರ ನಮಗಾಗಿ ಏನು ಘೋಷಿಸಿದೆ, ಏನೆಲ್ಲ ಸರಕಾರದಿಂದ ಲಾಭ ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಲಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗೂ ಕಣದಷ್ಟೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಹೀಗೊದು ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಸ್ನೇಹಿತರೆ……

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ಹತ್ತಾರು ಮನೆಗಳು. ನೂರಾರು ಜನರು. ಹಳ್ಳಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹಾದಿ ಕಾಣದ ಪ್ರದೇಶ ಅದು. ಆ ಊರಿನಲ್ಲೊಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ. ಓದು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬಲು ಚುರುಕು. ತನ್ನ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗಿನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದ. ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಅಷೊಂದು ಖರ್ಚು ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಪರ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು ? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಬಡತನ. ನೆಂಟರ ಮೇಲಿನ ಒಲವಿದ್ದರೂ, ಅಕ್ಕಿ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ. ಹಸಿವಾಗಿದ್ದು ಒಂದು ತುತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದರೆ ನಾಳೆಗೇನು ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂಥಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಲನ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗ ಇವನ ಸಂಘವ ತೊರೆಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸಿಯಾನೇ... ಎಂಬಂತೆ ಆತನ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವನ ವಿದ್ಯೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗುವ ತನಕ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸಹಕಾರ ನೀಡಿತ್ತು.

ನೋಡಿ ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬೇಡುವ ಜನರಿಗೆ ಎಂಟಾಣೆ ಹಾಕಲು ಹಿಂದು ಮುಂದು ನೋಡುವ ಜನರೇ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಈತನಿಗೆ ಆ ಸಂಸ್ಥೆ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿತ್ತು. ಋಣ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಅದೆಷ್ಟು ಜನ್ಮವೆತ್ತರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಆದರೆ ಆತ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರೆತೊಡನೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಇಲ್ಲ. ಎಂತಹ ಕೃತಘ್ನ ಜೀವಿ ಇರಬೇಡ ಆತ. ಹಸಿದಾಗ ಅನ್ನವಿತ್ತವರ ನೆನೆಯದವ ಅದಾವ ನರಕ ಕಂಡಾನೋ.....?

ಇದು ಇಂದಿನ ಭಾರತದ ಒಂದು ಮಗ್ಗಲು. ಜನ ತಮಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವರೋ ಹೊರತು ನಮ್ಮಿಂದ ಏನು ಆಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯರು. ದೇಶ ತನಗೇನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ / ಕೊಡುತ್ತೆ ಎಂದು ಅರಸುತ್ತಾ ಕೂರುತ್ತಾರೋ ಹೊರತು ದೇಶಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಏನು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಇಂದಿನ ಈ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.
ಬಂಧುಗಳೇ... ಈ ದೇಹವನ್ನೇ ದೇಶ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ದೇಹ ಶುಚಿ ಕಾರ್ಯ ಮೊದಲಾಗಲಿ. ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಊಟೋಪಚಾರಗಳು ದೇಶಕ್ಕೂ ಆಗಲಿ. ಜೀವನ ಕಟ್ಟುವಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸಿದವನ್ನು ನೆನೆಸಿ ನಮ್ಮಿಂದಾದ ಪ್ರತಿ ಉಪಕಾರ ಮಾಡೋಣ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇತರರಿಂದ ಬಯಸುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮಿಂದಾದದ್ದನ್ನು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಡೋಣ. ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡೋಣ. ಮೊದಲು ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಬೇಕು. ದೇಶಕ್ಕೆ ನನ್ನಿಂದಾಗುತ್ತಿರುವ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಇದೇ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸ ತೊಡಗಿದರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಅದೇ ದೇಶಕ್ಕೆ ನಾವು ಕೊಡುವ ಮೊದಲ ಕೊಡುಗೆ. ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನಾದರೆ ದೇಶ ತನ್ನಿಂತಾನೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತೆ.

ಬನ್ನಿ ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ. ನಮ್ಮದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶವನ್ನು ಕಟ್ಟೋಣ. ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಪಾತ್ರವೂ ಇರಲಿ. ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಬಾಳು ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರದಾಗಲಿ.
ಬದಲಾವಣೆ ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ಆಗಲಿ.

ವಿರಹ ಗೀತೆ.

ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ಆಟವಲ್ಲ.
ನೀ ಕೋಡುವ ಕಾಟವೋ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ನಾ ಬೇಡುವ ಹುಡುಗನಾದದ್ದೇನೋ ನಿಜ,
ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನೀ ಕಾಡುವ ಹುಡುಗಿಯಾಗಲೇಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ.
ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹುಂ ಎನ್ನು....
ಉಹುಹುಂ ಎಂದು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ದೀಪವಾಗದಿರು ಗೆಳತೀ.

ಆಯ್ಕೆಗಿರಬಹುದು ಬಹುಜನರು ನಿನಗಾಗಿ,
ಆದರೆ ನನಗೆ ನೀನೇ ಆಯ್ಕೆ.
ಮಾತಿಲ್ಲದ ದಿನಗಳು ಮರುಕಳಿಸುತಿದೆ ಮತ್ತೆ
ಆ ಹಿಂದಿನ ಕರಾಳ ದಿನಗಳಂತೆ.

ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ನೀ ಆಡ ಬಯಸುವ ಆಟವಲ್ಲ.
ಗೆದ್ದರೆ ನನಗೆ ಇಲ್ಲದಿರೆ ಗೆಲುವೇ ನಿನಗೆ ಎನ್ನಲು,
ಪಂದ್ಯಕ್ಕಿಟ್ಟ ದ್ರೌಪದಿ ನೀನಲ್ಲ.
ಕಾಡದಿರು ಗೆಳತೀ....ಓ ನನ್ನ ಮನದೊಡತಿ.

ಅಮ್ಮ ಯೂ ಆರ್ ಗ್ರೇಟ್

ಅಂದು ಹಸಿವಿಲ್ಲ / ಇಷ್ಟವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಮ್ಮನ ಮಾತಿನ ಅಂತರಂಗ ಇಂದು ಅರಿವಾಗುತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವ ಇಚ್ಛೆಯಲಿ ಆಕೆಗೆ ಹಸಿವಾಗುವುದೇ ನಿಂತಿತ್ತು. ನಾವೇನೋ ಹೊರಗೆ ದುಡಿದು ತರುವವರು ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ಗೆಳೆಯರೇ.... ನಮಗೆ ಎಂಟಕ್ಕೆ ಮೂಡುವ ಸೂರ್ಯ ಆಕೆಗೆ ಐದಕ್ಕೇ ಮೂಡುವನು. ಎದ್ದಾಗಲಿನಿಂದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ ಅವಳದು. ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟರು ನಮ್ಮ ಚಾಕರಿ ತಪ್ಪದು. ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದರೂ ತುಂಬಿಸುವುದು ಆಕೆಯ ಕೆಲಸ. ಮೇಲಿಂದ ಬೈಗುಳದ ಮಂತ್ರಾಕ್ಷತೆ ಬೇರೆ. ಯಾರಾದರೂ ಅಮ್ಮನ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ ಕೃತಘ್ನತೆಯ ಕುಷಲೋಪರಿ. ನಿಜವೆಂದರೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕ್ಷೇಮ, ಯಶಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ಐಶ್ವರ್ಯಕ್ಕೆ ನಮಗಿಂತ ಆಕೆಯದು ಸಿಂಹಪಾಲಿನ ಕೊಡುಗೆ.
ನನ್ನ ಏಳ್ಗೆಗೆ ಅವಳ ಜೀವ(ನ)ವ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ಸಲಾಮ್.

ವಿದ್ಯಾ ಪ್ರಸಂಗ

ಅಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹದಿನೆಂಟು ತುಂಬಿ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತರ ಮೊದಲ ದಿನ. ಹೆಸರು ಕಾವ್ಯ. ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ ಹೆಣ್ಣು. ಅವಳ ಮುಖ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಮನದಲ್ಲೇನೋ ತುಡಿತ. ಹವಳದಂತಹ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಇಂಚುದ್ದದ ಹಣೆ ಬೊಟ್ಟು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಗೋಪ. ನೆಚ್ಚಿದವರಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೀಯ ಹಾವ ಭಾವ. ಅಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹೊಸ ಹುಟ್ಟೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ. ಅವಳ ಅಪ್ಪನಾದರೋ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪ. ಮಗಳೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣ ಎಂಬ ತಾಯಿ. ಮುದ್ದಿನ ಅಣ್ಣ. ತಲೆ ತಟ್ಟುತ್ತಾ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡು ಜೋಗುಳ ಹಾಡುವ ಅಜ್ಜಿ. ಅವಳಿಗೆ ಮನೆಯೇ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಿತ್ತು. ಹುಟ್ಟಿಂದಿನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದರ ಪರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಗಳ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಊರ ಗಣ್ಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ಕೋಪಿಷ್ಠ. ದುಡ್ಡಿನಿಂದ ಜಗತ್ತನೇ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು /  ಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬ ಹುಂಬು ಧೈರ್ಯ ಆತನ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿತ್ತು. ತಾಯಿ ಅವನ ತದ್ವಿರುದ್ಧ ಗುಣದವಳು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ನಕ್ಷತ್ರದವರಿರಬೇಕು. ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಜಗಳವಾಡುವ ಸ್ವಭಾವ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಮಗಳ ಹತ್ತೊಂಬರ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಆಚರಿಸಿದ್ದರು.

ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ಕಾವ್ಯಳದು ಅಪ್ರತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯ.  ಅವಳ ಮಾದಕ ನಗೆಗೆ ಎಂಥವರೂ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ  ಮೈ ಮರೆತು ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಸೌಂದರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ತಾನೇನು ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಮೈ ತುಂಬಾ ಜಂಭ. ಇದು ಅಪ್ಪನ ಬಳುವಳಿಯೋ… ಅಮ್ಮನ ಉಡುಗೋರೆಯೋ ಎಂಬುದು ನನಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.  ಆಕೆಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಬೆರೆವ ಅವಳು, ಉಳಿದವರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಳು. ಅಪ್ಪನ ದುಡ್ಡಿನ ದರ್ಪ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನಾದರೋ ಅವಳನ್ನು ದುಡ್ಡಿನ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದ. ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಓಡಾಡಲು ಕಾರು, ಸ್ಕೂಟಿ….. ಕೈಗೊಂದು ಎಂಬಂತೆ ಜಂಗಮವಾಣಿ, ಏನುಂಟು ಏನಿಲ್ಲ….!!! ತನ್ನ ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಗಳನ್ನು ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪ ಅಪ್ಪ. ಮಗಳು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದು. ಸ್ವಲ್ಪವೇನು…? ತುಂಬಾನೇ ಹಿಂದು. ಮುಂದೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೇ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ ಅವಳು. ಇದ್ಯಾವುದರ ಅರಿವು ಅಪ್ಪನಿಗಾಗಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಲಿ, ಮುದ್ದಿನ ಅಣ್ಣನಿಗಾಗಲಿ ತಿಳಿಯಲು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ ಅವಳು. ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಳವಳು.  ವಿಶೇಷ ತರಗತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಪಬ್ಬು, ಪಾರ್ಟಿ ಅಂತ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದೆಷ್ಟು ಉದ್ಯಾನವನದ ಪೀಠವನ್ನು ಸವೆಸಿದ್ದಳೋ... ಅವಳಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಸುಳ್ಳಿನ ಸರ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಉಡುಗೋರೆಯಾಗಿ ತರುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆಯದೇ ಆದ ಒಂದು ಗುಂಪಿತ್ತು. ಆಕೆ ಆ ಗುಂಪಿನ ಲೀಡ್ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಕ್ರೀಯ ಸದಸ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಪಾರ್ಟಿ ಪಬ್ಬುಗಳ ಅಬ್ಯಾಸ ಅವಳಿಗಾದದ್ದು ಅಲ್ಲೇ… ಅವರಿಂದಲೇ. ಸವಿತಾ ಅದೇ ಗುಂಪಿನ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸದಸ್ಯೆ. ಈಕೆಯೂ ಈ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅತ್ಯಂತ ಬಡ ಕುಟುಂಬದ ಮೂಲದವಳಾಗಿದ್ದ ಅವಳು, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರುವ ಮುಂಚಿನ ಸವಿತಳಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸವಿತಾಳ ಕಾಲೇಜಿನ ಪೂರ್ವ ಜೀವನ ಹೀಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಅಪ್ಪ ಅಪ್ಪಟ ಕೃಷಿಕ. ಮೋಸವೇನೆಂಬುದನರಿಯದ ಜೀವ ಅದು. ತಾಯಿ ಮಹಾ ಸಾದ್ವಿ. ಹೊತ್ತೊತ್ತಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಗಂಡನ ಕೃಷಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವುದು ಅವಳ ಕಾಯಕ. ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಳು. ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿದರೂ ಒಂದೊತ್ತು ಗಂಜಿಯೇ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕೃಷಿ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಭೂತಾಯಿಯನ್ನೇ ನಂಬಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭೂತಾಯಿ ಕೈ ಹಿಡಿದರೂ ವಿಧಿ ಕೈ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೂ ಪೃಕೃತಿ ವಿಕೋಪದಿಂದ ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮಗಳಿಗೆ ಏನೊಂದೂ ಕೊರತೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಡವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಕಟ್ಟುವ ಕನಸು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿತ್ತು. ಮಗಳೇ ಅವರ ಕನಸಿನ ಕೂಸು. ಮಗಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಅವರದು. ಅದರ ನಿಮಿತ್ತ ಹಗಲಿರುಳೂ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ತಂದೆಯ ಆಸೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸವಿತಾಳೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಒದುತ್ತಿದ್ದಳು. ತರಗತಿಗೆ ಆಕೆಯೇ ಮೊದಲಿಗಳು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸ್ನೇಹ ಭಾವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೋಪವೇನೆಂಬುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ. ನಯವಾದ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಮಾತು ಅವಳದ್ದು. ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆ, ಗುರು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಹೀಗಿದ್ದ ಆಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕೆಂದು ಶಹರ ಸೇರಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪನಾದರೋ ಸಾಲ ಶೂಲ ಮಾಡಿ ಮಗಳನ್ನು ಕಳಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ಅಪ್ಪ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಣದ ಮೂಲ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಊರು, ಹೊಸ ಜನ, ಹೊಸ ಬದುಕು… ಪ್ರಪಂಚವೇ ಹೊಸತರಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಕನಸು ಆಕೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ. ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸೇರಿ ಕ್ರಮೇಣ ಅವಳದೇ ಆದ ಕನಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಮೊದಮೊದಲು ಈಕೆಯ ದಾರಿದ್ರ್ಯ ಅರಿತು ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದ ಕಾವ್ಯ ತದನಂತರ ಅವಳ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಅರಿತು ಅವಳ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

ಕಾವ್ಯಳಿಗೆ ಅವಳ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿಗೆ ಸವಿತಾಳ ಹಣ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ (ಸವಿತಾಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಇರಲಿಲ್ಲ ಕೂಡ).  ಕಂಡದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹೂಂ ಗುಡುವ ಮನವೊಂದು ಬೇಕಿತ್ತು. ಸವಿತಾ ಅವಳ ಆಹಾರವಾಗಿದ್ದಳು. ಈ ಹಿಂದಿನ ಸವಿತಾ ಈಗ ಕಾವ್ಯಳಾಗಿದ್ದಳು. ಓದು ಮೂಲೆ ಸೇರಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯಳೊಂದಿಗೆ ಸಿನೀಮಾ, ಪಾರ್ಕ್, ಮೋಜು, ಮಸ್ತಿ ಎಂದು ಹಗಲಿರುಳು ಓಡಾಡ ತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಇದಾವುದೂ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಳು ಸವಿತಾ.

ಇತ್ತ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ ಅವಳು. ಓದು ತೀರಾ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇದಾವುದೂ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಾದರೋ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ನಾಲಿ ಮಾಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಮಗಳ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ಹಣ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಕನಸು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತೇ ಹೊರತು,  ಮಗಳು ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆಂದು ತಿಳಿವ ಗೋಜಿಗೆ ಅವರು ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದುವೇ ಅವರು ಮಾಡಿದ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ಅದೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಕಾರಣ, ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆ / ಹೆಮ್ಮೆ / ಪ್ರೀತಿ. ಆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಅವರ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಭಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಪಡೆದಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಈ ದಿನಗಳು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಕೊನೆಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಕಾಲೇಜಿನ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಪಾಲಕರನ್ನು ಬೇಟಿ ಮಾಡಿ ಸವಿತಾಳ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದರು. ಮಗಳ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ತಂದೆ ತಾಯಿ ತುಂಬಾ ಖೇದಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸವಿತಾಳಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯಳ ಸಂಘ ತೊರೆದಿದ್ದಳು. ಕಾವ್ಯಳಿಗಾದರೋ ಅಪ್ಪ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪ. ಏನಾದರೂ ದುಡ್ಡಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿತ್ತು.  ಆದರೆ ಸವಿತಾಳ ಅಪ್ಪನಿಗೆ…? ಮರ್ಯಾದಿಯೇ ಆಸ್ತಿ.

ಊರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸವಿತಾಳ ವಿದ್ಯಾ ಪ್ರಸಂಗ ಮನೆ ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಇವರ ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳುವಂತೆ ಕುಹಕವನ್ನಾಡ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಊರಿಗೆ ಮರಳಿದ್ದಳು ಸವಿತಾ. ಊರಿನ ಪೊಕರೀ ಪೋರರಿಗೆ ಆಡಿಕೊಂಬ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದಳು ಸವಿತಾ.

ಮರ್ಯಾದಿಗಂಜಿದ ಅವರು ಒಂದು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಕಂಡಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ. ಪ್ರಪಂಚ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡಿರಬೇಕು. ಅಂದು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಹರಿವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರ ಜೀವನದ ಬೆಳಕು ಆರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೂವರೂ ನೇಣಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದರು. ಕಂಡ ಕನಸು ನುಚ್ಚು ನೂರಾಗಿತ್ತು.

ಸ್ನೇಹಿತರೇ ನೋಡಿ. ಪ್ರತಿ ದಿನ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳು ಸಾವಿಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳ ಬಯಸುವುದಿಷ್ಟೇ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಕನಸುಗಳ ಹೊತ್ತ ಮನೆಯವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಕುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸವೆಸುತ್ತಾರೆ. ಸವಿತಾಳಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳು ಶಹರ ಸೇರಿ, ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಬೆರೆವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪು, ಯಾರು ಸರಿ, ಯಾರು ತಪ್ಪು ಎಂಬುದ ಅರಿವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ತಾವೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ನಂಬಿದ ಪಾಲಕರು, ಮಕ್ಕಳು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿವಲ್ಲಿ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೃಷಿಯೋ ವಾಣಿಜ್ಯವೋ…. ಕಾಯಕ ಯಾವುದಾದರೂ ಇರಲಿ. ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಲಾಗದಷ್ಟು ಕಾರ್ಯ ನಿರತರಾಗುವುದು ತಪ್ಪು.  ವಯಸ್ಸು ಹದಿನೆಂಟಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಪಾಲಕರಾದ ನಿಮಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ.

ದಿನದ ಕ್ಷಣ ಹೊತ್ತಾದರೂ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯಿರಿ. ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಮಕ್ಕಳು ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭೇಟಿ ಕೊಡಿ. ಅವರ ಕಷ್ಟ ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳ ಅರಿವೂ ಅವರಿಗಿರಲಿ. ಅವರು ಅದೆಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದರೂ ಕೆಲ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆಯ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯೆಗಾಗಿ ಹೊರ ನಡೆವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಾವ್ಯಳಂತಹ ಅನೇಕರು ಸಿಗಬಹುದು. ಅಂಥಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಚಲಿತರಾಗದಂತೆ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಿ. ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವಲ್ಲಿ ನೀವೂ ಸಹಕರಿಸಿ. ಸವಿತಾಳ ಜೀವನಗಾಥೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ಜೀವನ ಪಾಠವಾಗಿರಲಿ.

ಪಾಲಕರೇ,

               ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನ ನಿಮ್ಮದೇ ಕೈಲಿದೆ.

ಮಕ್ಕಳೇ,

                ತಪ್ಪು ಸರಿಗಳ ನಿರ್ಧಾರದ ಹೊಣೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿದೆ.

ದೇಶ ಪ್ರೇಮ

 ಗಣರಾಜ್ಯ ಉತ್ಸವದ ಶುಭಾಷಯಗಳ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೀಗೊಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡಬೇಕೆನಿಸಿತು.

ಬರೀ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳಿಸೋದ್ರಿಂದ ದೇಶದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೇಮ ಹೆಚ್ಚಾಗೊಲ್ಲ. ಅದರಿಂದ ದೇಶದ ಉದ್ಧಾರವೂ ಆಗಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮುಗಿಯಲ್ಲ. ಮೋದಿಯೋರ್ವನಿಂದ ಈ ದೇಶ ಖಂಡಿತಾ ಬೆಳೆಯೊಲ್ಲ. ಆರಿಸಿ ಕಳಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಚ್ಚಲನ್ನೂ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಹೇಗೆ ? ಬರೀ ಮತದಾನ ಮಾಡಿದಾಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ತ್ಯಾಗವೂ ಅವಶ್ಯಕ.

ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ ಸ್ನೇಹಿತರೆ. ದೇಶ ಉದ್ಧಾರ ಆಗೋದು ಹಾಗಿರಲಿ. ಮೊದಲು ಹಾಳಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಡೆಯೋಣ. ದೇಶ ನಮಗೇನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ / ಕೊಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ದೇಶಕ್ಕೇನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ / ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸೋಣ.

ದೇಶ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮೊದಲು ತಡೆಯಬೇಕು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಂಕಣ ಬದ್ಧರಾಗಿ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖರಾಗಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆ ನೀವು ದೊಡ್ಡದೇನನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೇನೂ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರ್ಯ ತುಂಬಾ ಸಿಂಪಲ್. ಮೊದಲು ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗೋಣ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಂಗಳವನ್ನು ಶುಚಿಯಾಗಿಡೋಣ. ಸಾಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಂದಾಗುತ್ತಿರುವಂತಹ ಲೋಫವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ನಮ್ಮಿಂದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ದೇಶ ತನ್ನಿಂತಾನೇ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತೆ.

ಈ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವದ ದಿನ ನಾನೊಂದು ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಕಸಗಳನ್ನು ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು. ಇಂದಿಗೂ ಅದನ್ನು ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ದೇಶವನ್ನು ಸುಭೀಕ್ಷಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ ನಿಜ. ಆದರೆ ನನ್ನಿಂದ ದೇಶ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ.

ಇಂದೂ ಸಹ ಇಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮಾಡಲಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇನೆಂಬುದನ್ನು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಸಾಧಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಸ್ನೇಹಿತರೇ ಬನ್ನಿ. ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ. ಕಂಕಣಬದ್ಧರಾಗೋಣ. ದೇಶವನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟೋಣ.

“ಸಾಗಲಿ ಈ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಥದತ್ತ”, ಎಂಬ ಧ್ಯೇಯ ವಾಕ್ಯ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪಸರಿಸಲಿ.

ಬರಹದಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ತಿರುಳಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಲಪುವಂತೆ ಮಾಡಿ.

ಲವ್ ಲೆಟ್ಟರ್

ನಾನು

ನಮ್ಮೂರಿನ ಹುಡುಗ.

ಇಂದು/ಇದೇ ತೀಂಗಳು/ಇದೇ ವರ್ಷ.

ನೀವು.

ನಿಮ್ಮೂರ ಹುಡುಗಿ.

ವಿಷಯ: ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರವಿದು. ಅರ್ಜಿ ಅಲ್ಲ.

ಮಾನ್ಯರೇ,

ಈ ಮೂಲಕ ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇಳೀಕೊಂಬುದೇನೆಂದರೆ, ಅಂದು ನೀವು ಹೂ ಕೊಯ್ಯಲು ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿದಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು, ಪುಸ್ಸುಕ್ಕೆಂದು ಲವ್ವಾಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆಗೆ ಹರಸಾಹಸ ಪಟ್ಟಿರುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲದ ಧೈರ್ಯವ ಹುಡುಕಲು ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಹಕರಿಸಿದ್ದು, ಬದಲಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರನ್ನು ಪಟಾಯಿಸಲು ಸಹಾಯವನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಮಾಡಿದ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಆಭಾರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಹಿಂದೊಂದು ದಿನ ಇದೇ ಕಾರ್ಯದ ನಿಮಿತ್ತ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಮುಖ ಕಂಡು ಬೆವರಿಳಿಸಿ ಬೆಂಡಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.

ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹೆದರಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬರ್ಥ ಬೇಡ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂಟಂತಸ್ತಿನ ಮಹಡಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎರಡು ಕೋಣೆಯ ಗುಡಿಸಲಿದೆ (ಟಾಕ್ಸ ಕಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ). ನಾಲ್ಕು ಚಕ್ರದ ಬಂಡಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಚಕ್ರ ಎರಡರ ಸೈಕಲ್ಲಿದೆ. ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿನ ಸರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕಾಶೀ ದಾರವಿದೆ. ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ನೋಟಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕೆ.ಜಿ ತೂಕದ ನಾಣ್ಯಗಳಿದೆ. ಇದು ನನ್ನ ಆಸ್ತಿ ವಿವರ.

ನಿಮ್ಮ ಆಸ್ತಿ ವಿವರ ನನಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಆಸೆಯ ವಿವರದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಪತ್ರ ತಲುಪಿದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿ.

ನಿಮ್ಮ ಧನಾತ್ಮಕ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಲೀರುತ್ತೇನೆ.

ಇಂತಿ ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಿ,

ನಾನು.

ನಮ್ಮೂರ ಹುಡುಗ.

ಮಂತ್ ಎಂಡ್

ಬದುಕು ಬೆಂಡಾಗಿದೆ. ಮನಸು ಬರಡಾಗಿದೆ. ಒಳಗೊಳಗೇ ಅದೇನೋ ಭಾವ. ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕನಸು ಬೀಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣೆಲ್ಲ ಮಂಜು ಮಂಜು. ಎಷ್ಟು ತಿಂದರೂ ಹಸಿವೇ ಆಗದ ದಿನ. ಆಗದು..... ಇದಕ್ಕೊಂದು ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಲೇಬೇಕು. ಪರಿಹಾರಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಬೇಕಲ್ವ..? ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟೆ............... ........

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

. .

..

..

.. ವಿಷಯ ಇಷ್ಟೇ..... ಅಂದು ಅದು ಮೂವತ್ತರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ. ಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲ. ಜೇಬಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ....... ಇಂಟರ್’ನೆಟ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ.

ಸಾಲ ಮಾಡೋಣವೆಂದರೆ....... ಹಾಳಾದ್ದು, ಸಾಲ ಕೊಡುವವಗೂ ಮಂತ್ ಎಂಡ್.....!!!

ನೀತಿ: ಸ್ಯಾಲರಿ ಸಾವಿರದಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ಲಕ್ಷದಲ್ಲಿರಲಿ, ಮಂತ್ ಎಂಡ್ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬರುತ್ತೆ..