''ಭರವಸೆಯ ಬದುಕು''

ಅದು ತಾಯಿ ಮಗನ ಪುಟ್ಟ ಕುಟುಂಬ. ಗಂಡ ಮದುವೆಯಾದ ವರುಷದೊಳಗೆ ಮಡಿಲಿಗೆ ಕರುಳ ಕುಡಿಯೊಂದನ್ನ ಕರುಣಿಸಿ ಕಾಲನ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ತಲೆಯೊಡ್ಡಿದ್ದ. ಜೀವದ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕ ಹೊತ್ತ ಆಕೆ ಹಗಲಿರುಳೂ ದುಡಿದು ಮಗನ ಬೆಳೆಸಿದ್ದಳು. ಬಡತನ ಬೆನ್ನ ಹತ್ತಿದರೂ ಮಗನ ಆರೈಕೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನವ ಕ್ಷೀಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ವರುಷಗಳುರುಳಿದವು. ಬದಲಾಯಿತು ಬದುಕು, ಬದುಕು ಬದಲಾದಂತೆ. ಆಕೆಗೆ ಅದು ಅರವತ್ತರ ಮಜಲು. ಚರ್ಮ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿದೆ. ಕ್ಷೀರ ಅಭಿಷೇಕವಾಗಿದೆಯೋ ಎಂಬಂತಿಹ ಶ್ವೇತ ವರ್ಣ ವೇಣಿ. ಇವೆಲ್ಲ ದೈಹಿಕ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದವುಗಳು. ಆದರೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇನೋ ಕಾಂತಿ ಜಿನುಗುತ್ತಿದೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತಿಹ ಮಂದಹಾಸ. ನರ ನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯದ ಹರಿದಾಟ. ಆಶಾದಾಯಕ ಭಾವುಕತೆ. ಇದು ಮಾನಸಿಕ ಯೌವ್ವನಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದವುಗಳು.

ಮಗನಾದರೋ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಮುದುಕ. ಮೈಕೈ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ಬಲಾಡ್ಯ ದೇಹ. ಚಿಗುರು ಮೀಸೆ. ಈಡೇರಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಆಸೆ. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾತ್ರ ಶೂನ್ಯ. ಭವಿಷ್ಯದ ಹಂಗೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಮುದಿ ಜೀವದ ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲೇ ದೇಹ ಸವೆಸುತ್ತಿಹ ಆಲಸಿ. ದಿನವಿಡೀ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಮನಸ್ಸು. ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಕಲುಷಿತ ನುಡಿಗಳು. ನಿರಾಶಾ ಭಾವನೆ. ಬದುಕು ಕಟ್ಟುವ ಆಲೋಚನೆ ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ದೂರ.

ಆದರೆ ಆ ಮುದಿ ತಾಯಿಗೆ ಮಗನಿಲ್ಲದೇ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಮಗನ ಏಳ್ಗೆಯ ಕಾಣುವವಳವಳು. ಮನಸ್ಸು ಪೂರ್ತಿ ಆತನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ. ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಮಗ ಸಾರ್ಥಕ ಬದಕ ಸಾಗಿಸಿಯಾನು ಎಂಬ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ. ಆದರೆ ಈ ಕನಸು ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಳಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಗ ಇಲ್ಲವಾದಂತಾದ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದನೆಂಬ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ. ತಾಯಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಆತಂಕ. ದಿನವುರುಳಿ ವಾರ ಕಳೆಯಿತು. ಮಾಸ ಕಳೆದು ವರುಷ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು. ಆದರೂ ಮಗನ ಪತ್ತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕಾದು ಕಾದು ಪರಿತಪಿಸಿ ನೊಂದಿದ್ದಳು. ತಾಯಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಮಗ, ಕಹಿಯಾದ ವಿರಹದ ವೇದನೆಯನ್ನು ತಾಯಿಗೆ ಉಡುಗೋರೆಯಿತ್ತಿದ್ದ. ತಾಯಿಯ ಮನದಾಳದಾಸೆಯೇನೆಂಬುದ ಅರಿಯಲು ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದ. ನಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಆತನೇ ಕನಸ್ಸು. ಅತನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬೆಳಕೊಂದನ್ನು ಆಕೆ ಬಯಸಿದ್ದಳು.

ಆಕೆಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಆಸೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಹಂಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ಉರುಳಿ ಬೀಳುವ ಮುದಿ ಮರ ಅವಳು. ಮಗ ದುಡಿದು ಬಂಗಾರ ಕೊಡಿಸಲೆಂದೋ, ಮಹಡಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಲೆಂದೋ ಬಯಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಮಗನೇ ಭವಿಷ್ಯ. ಒಲವಿನ ಕಿರಣವ ಬೀರಿ ಒಳಗಿರುವ ಭಾವದ ಬಣ್ಣವ ಹರಿಸಲೆಂಬ ಬಯಕೆ ತಾಯಿಯದು. ಒಣಗಿ ಒರಟಾಗಿರುವ ಅವಳ ಎದೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಆತನ ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯದ ಭರವಸೆಯ ಜೀವ ಹರಿಸಲೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದಳು.

ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸೆರೆಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳ, ಬಂಧನ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲೆಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಪರಿತಪಿಸಿದ್ದಳು. ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಜೀವಂತ ಹೆಣವಾಗಿದ್ದ ಆಕೆ ಮಗನಿಂದ ಮರು ಜನ್ಮವ ಬಯಸಿದ್ದಳು. ಮಗ ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಜೀವನ ಸುದಾರಿಸಿಕೊಂಡಲ್ಲಿ ತಾನು ಹೋಸ ಲೋಕವನ್ನೇ ಕಾಣುವನೆಂಬ ಹತಾಶೆಯ ತನ್ನೊಳಗೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಳು.
ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅನೇಕಾನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳಿವೆ. ಹೆತ್ತ ಕುಡಿಯ ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳು ದುಡಿದು, ತನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ತುಳಸಿ ನೀರನ್ನರ್ಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಕನುಸುಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬದುಕುವ ಜೀವಗಳೆದೆಷ್ಟೋ.

ಹೆತ್ತ ತಪ್ಪಿಗೆ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೊತ್ತು ಸಲಹುವುದೂ ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂಬ ಭಾವ ಬೇಡ. ಭೌತಿಕ ಸುಖದ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮರೆವ ಕಾರ್ಯ ನಮ್ಮಿಂದಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅವರ ಆಸೆಗಳ ಗೋಪುರಕೆ ಕಳಶ ಆಗಲಾರದಾದರೂ, ಗೋಪುರದ ಬುಡದ ಇಟ್ಟಿಗೆಯಾದರೂ ನಾವಾಗೋಣ. ಅವರ ಭರವಸೆಯ ಬದುಕಾಗಿ ಬಾಳೋಣ.