"ಕನವರಿಕೆ"

ಅವಳ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಅನಿಸುವುದು........,

ತುದಿ ಬೆರಳ ಕಾಲುಂಗುರ ನಾನಾಗಬಾರದೇ ಎಂದು. 
ಆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತಾಗಿ ನಾ ನಲಿಯಬಹುದಿತ್ತು.
ಇಲ್ಲವೇ, ಝೇಂಕರಿಸುವ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಯ ಮಣಿ ಮಂಟಪದ ಸಾಲಿನಲಿ ನನಗೊಂದು ಸ್ಥಾನ ಸಿಗಬಾರದೇ...?? 
ಆ ಕೋಮಲ ಕಾಲುಗಳ ಸ್ನೇಹದಲಿ ನಲಿದು, ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಯ ಪಿಸುಮಾತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ನಡುಪಟ್ಟಿಯ ಸ್ಥಾನವಾದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು. 
ವೈಯ್ಯಾರದ ನಡುಗೆಯ ಬಿಂಕದ ಚೆಲುವೆಯ ಚೆಲುವ ಚನ್ನಿಗರಾಯನಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಲಿದ್ದೆ.

ಕೊರಳ ಸುತ್ತ ನಲಿವ ಕರಿಯ ಮಣಿಸರವಾದರೂ ಕ್ಷೇಮವೇ.
ಉಸಿರ ಉಸಿರಾಗಿ, ಬಸಿರಿಗೆ ಹಸಿರಾಗಿ ಜೀವನವಿಡಿ ಅವಳ ನಡೆಗೆ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿರುತಿದ್ದೆ.
ಇಲ್ಲ, ಕಿವಿಯಂಚಲಿ ಕುಣಿದು ನಲಿವ ಓಲೆಯಾದರೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.
ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಯಂಚಲಿ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಸುಮವು ನಾನಾಗಿರುತಿದ್ದೆ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುವ ಬಳೆಯಾದರೂ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಈ ಎನ್ನ ಜೀವನ.
ಬಳೆ ಸದ್ದಿನಲೇ ಹರ್ಷ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಲಿದ್ದೆ.
ಇಳಿ ಬಿಟ್ಟ ನೀಳ ಜಡೆಯಾದರೂ ವಿರೋಧವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹಣಿಗೆಯ ಬೆರಳಂಚಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗೇಳುತಲಿದ್ದೆ.
ವಿಶಾಲ ಬೆನ್ನಿಗೊರಗಿ ಬಾನಲಿ ಹಾರುವ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪಕ್ಕಿ ನಾನಾಗುತಲಿದ್ದೆ.

ತುಟಿಯಂಚಿನ ಬಿಂದು ನೀರಾದರೂ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಸ್ವರ್ಗ ದರುಶನ ಪಡೆಯುತಲಿದ್ದೆ, ಅದರಗಳ ಕಂಪನಕೆ ಮಣಿದು.
ಕೊನೆಪಕ್ಷ, ಹಣೆಗೊತ್ತುವ ಬೊಟ್ಟಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ
ದಿನಂಪ್ರತಿ ಚುಂಬಿಸುವ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾದರೂ ಆ ದೇವನಿಗೆ ಆಭಾರಿಯಾಗಿರುತಿದ್ದೆ.